Хабаршы вестник «Көркемөнерден білім беру»



жүктеу 5.01 Kb.
Pdf просмотр
бет8/13
Дата15.03.2017
өлшемі5.01 Kb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13

 
УДК   372.8   
 ЭЛ ӨНӨРҮ ЭЛГЕ       
                                     
Ж. Кайыпова -  И. Арабаев атындагы КМУнун 
ИЗО жана ДИЗАЙН кафедрасынын доценти, Бишкек шаары, Кыргызстан 
 
Аннотация.  Кыргыз  элинин  колдонмо-жасалга  өнөрүндө  оймочулук, 
саймачылык,  килем  токуучулук,  ормок  согуучулук,  бычып  тигүүчүлүк,  чий  
чырмакчылык,  зергерчилик,  жыгаччылык  өндүү  нукура  элдик  көркөм 
өнөрдөн  тышкары  күндөлүк  турмуш-тиричиликке  зарыл:  жип  шуу 
эшүүчүлүк, түймөчүлүк, боёкчулук да өз кезегинде аябай күчтүү өнүккөн. 
Бүгүн  кыргыздын  элдик  кол  өнөрчүлүгү  эки  багытта  өсүп  өнүгүүдө. 
Биринчиден  ар  бир  айылда,  үймө-үй  буюмдар  жасалууда.  Мында  чеберлер 
адата абалтан калган элдик ыкмаларды аркалап, андан нары өнүктүрүүгө өз 
салымдарын  кошууда.  Демек,  шартка  байланыштуу  уюткулуу  өнөрүбүзгө 
жаңыча  мамиле  жасоочулук  да  дана  сезилүүдө.  Экинчиси,  Эл  ичиндеги 
ошондой  чеберлердин  топтолушунун  негизинде  жер-жерлерде  ар  кандай 
бирикмелер түзүлүүдө. Бирок, элдик көркөм кол өнөрчүлүктүн жөрөлгөсүндө 
өнөрдүн  ар  түрү  улам  барган  сайын  тозуп,  көздөн  учуп,  кармаган 
чеберлердин саны сээлдеп баратышын жашырууга болбойт. 
Түйүндүү  сөздөр:  өнөр,  эл,  көкөм  өнөр,  чебер,  оймочулук, 
саймачылык,  килем  токуучулук,  ормок  согуучулук,  бычып  тигүүчүлүк,  чий  
чырмакчылык, зергерчилик, жыгаччылык өндүү нукура элдик көркөм өнөр. 
  
Эл ичинде бар го нечен чеберлер, 
       Өнөр менен жанын багып келгендер.   
        Бул дүйнөнүн көркү алардын колунда, 
        Керемет да, бардык болгон сонун да. 
        Санай келсек анын баарын сөзүң көп, 
                                                                     Сөздү таштап андан көрөөзүнөөт.  
Жусуп Баласагын     
 
Элдик  көркөм  кол  өнөрчүлүктүн  кооздуктарынын  каражаты  оюм-
чийимдер  болуп  эсептелет.  Оюм-чийимдер  буюмга  көрк  берип,  анын  дагы 
бир  жолу  сапатын  аныктап,  кооздукка  бөлөйт.  Мына  ушул  кооздуктардын 
негизинде  көркөм  оюмдардын  ич  ара  катышы  пайда  болот.  Тигил-бул  элес 
менен сөлөкөттүн бары эле көркөм оюмдун каражаты боло бербейт. 

 
 
 
Адамга  таасир  берүүчү  элести  жана  сөлөкөттү  көркөм  оюмга 
пайдаланууда алардын элементтери  ич ара айкалыша, бири-бирине беттеше 
түшкөндөй болушу зарыл. 
Мындан  сырткары  көркөм  кол  өнөрчү-жез  оймок  уздар  жана  колунан 
көрү төгүлгөн зергерлер адамдын  көзүн кубанткан, көңүлүн эргиткен көркөм 
чыгармаларды  жаратып,  алардын  колунан  бүткөн  аруу  нускоолор 
жашообузду көркүнө келтирип чыгарылган.  Энелерибиз кыздарына куурчак 
жасап,  кыздардын  өзүнө  ийне  карматып,  учук  сапатып,  курчагына  кийим 
тиккенди күйрөткөн. 
Адата,  жумуштан  чарчаганда,  капалыкка  малынганда  көркөм  буюмду 
көрүүдө, адам алаксый, мээ сергитип, кадимкидей көңүлүн эргитет.  
КИЙИЗДИН  ЖАСАЛЫШЫ 
Адатта,  кийизден  кийим  жасоодо  биринчи  жүн  тандалып  алынып, 
кийиз жасалат. Кийиз уютуу кылчыктуу күзгү жүндөн тандалат. Уютулуучу 
жүн кыска болот, узунун кыркып кыскартат. Талпак үстүндө сабалган жүндү 
согулган ак чийге белгилүү өлчөмдөгү калыңдыкта жаят, кайнак суну текши 
сээп,  аркан,  жип  менен  аябай  чырмап  таңат  да,  кийизди  тепкилей  баштайт. 
Чийдин  арасынан  үксүйүп  жүн  чыга  баштаганда  кийизди  тепкилөөнү 
токтотуубуз керек. Демек, кирген кийизди чийден бөлүп, ага кайрадан ыссык 
суу  сээп,  үч-төрт  адам  катар  отуруп  алып,  кайта-кайта  имере  тоголоктоп, 
билектей баштайт. 
Билектөө – кийизди колдо, ийине жеткирүү болуп саналат. 
Илгери  кийиз  жасоо  көбүнчө  жайлоодо  боло  турган.  Ошентип  кийиз 
уюту  бир  эле  адамдын  колунан  келген  эмес.  Бышырылган  кийизди 
түрмөктөп  алып,  келин  кыздар  катар  олтуруп,  билектин  күчү  менен  араң 
уютушкан. Кийизди бышыруу, боео да өзүнчө чоң мааниге ээ. Бышырылган 
кийиз  бышык  болуп  көп  жыл  сакталат.  Кийизчиликте  боекту  тандоо  чоң 
мааниге  ээ.  Муну  менен  бирге  аны  колдоно  билүүлөрү  ар  бир  уздун 
чеберчилигине  айгинеленип  турат.  Мындан  «Кийиз  кимдики  болсо,  билек 
ошонуку» - деген макал айтылат. 
Арийне кийиз буюм – тайымдары мал киндиктүү кыргыз элинде жерге 
төшөөгө, боз үйдүн ички колдонмо – жасалгаларына шартташкан. Ошондой 
эле кийиз кыргыздардын турмушунда биринчи орунда турат. Көчмөн кыргыз 
элин кышкы аяздан, жайкы аптадан сактаган. Элдик көркөм чыгармачылыкта 
кыргыз кийизи эң негизги колдонулуучу материалдардын бири. 
 
КЫРГЫЗДЫН УЛУТТУК САЙМА ӨНӨРҮ 
Сезе алсаң сырлары бар байкалбаган,  
Сүйүүлөр сүрдөнүүдөн айта албаган. 
Саймада сансыз ойлор, сансыз үмүт, 
Сагыныч, курчтук мизин кайтарбаган. 
Ш.Мамбетаипова 
 
Кандайдыр  бир  нерсенин  сөлөкөтүнө  окшош,  уйкаш  элементтерин 
кездеме,  тери,  таар  жана  башкалардын  бетине  ыраатуулук,  ыргактуулук 

 
 
 
менен  кайталанып  да  көчөттөрдү  түшүрүүчү  узду  саймачы  дейбиз.  Бул 
мурунтан  эле  кыргыз  сымал  бүркүт  менен  уялаш  тоолук  көчмөндүү 
калкыбыздын турмушунун элестүү белгилеринин бири болгон. 
Илгери  кыргыздар  кат  ордуна  сырдаш  жеңелери  аркылуу  сүйгөн 
жигитине  саймалуу  жүзаарчы  жиберишчү.  Ага  бүт  өзүнүн  дитиндеги  ой-
толгоосун,  кусалык  сырын,  сезиминдеги  болгон  бүт  талантын  чагылта 
турган.  Чынында  биз  сыймыктанаар  элдик  саймачылык  жөрөлгөсү  туш 
кийизде ашкере таанылат. 
Элдик  сайма  «илме  сайма»,  «ийне  сайма»  болуп  негизинен  экиге 
бөлүнөт.  Илме  сайманын  жаңы  түрү  бар.  Бул  илме  сайма  машинасы  деп 
аталат. Ал тигүү машинасына окшошуп, тигиш кездеменин сыртына калкып, 
түшкөн  сайманын  өзү  кадимки  шибеге  саймадай  болот.  Андан  сырткары 
килем сайма пайда болду. 
Ийне сайма – жөрмөп саюу. Ичке ийне менен сайма сайса, сайма элпек 
кетет  да,  түшкөн  көчөт  ошончолук  сыйда  көрүнөт.  Мыкты  саймачылар 
учуктук  жипти  кыска  сапташат.  Бул  ийне  сайып,  учукту  тартууда  анча 
чубалжып  чатышпайт.  Адатта,  ийнени  сол  колду  учунан  түртүп,  өйдө 
маңдайга көтөрүп, жипти оң кол менен үч жагынан кармап ийненин көзүнөн 
өткөрөт. 
Сайма  саюуда  оң  колдо  учуктуу  ийне  болот.  Сол  колго  жердиктик 
кездемени  кармоо  зарыл.  Ийнени  оң  колдун  үч  манжасы  менен  эптүү 
кармайт.  Ал  эми  сайманын  жердигин  энине  карата  тизеге  басып,  сөмөйгө 
ороп,  атайын  алкакка  керип  туруп  да  саюууга  болот.  Мына  ушундай  жол 
сайма саюу деп аталат. 
Сайма  жыш  жана  сейрек  сайылат,  ал  эми  кайчы  түрүндөгү 
композициясы  өсүмдүктөрдүн  туш  тарапка  бутактап,  асем  менен  ойку  – 
кайкы кооздолгон түрлөрү менен байытылат, бул буюмга бөтөнчө көрк жана 
шаани берет. Кыргыз элинде төмөндөгүдөй сайманын түрлөрү бар: 
1.
 
Илмедос  –  ийне  сайманын  мерчемдүүсүнүн  бири.  Мында  саюучу 
учукту  жердиктен  ичке  алат.  Эки  башынан  илмек  өңдөнтүп  улам 
илип,  улам  улаштырып  тартып  олтурат.  Муну  бир  нече  курдай 
кайталанганда  сайманын  чети  жөрмөмө  саймадай  болуп,  ортосу 
кереге  көз  өңдөнүп  калганын  көрөбүз.  Бул  сайма  берилген  көчөт 
чиймелерди  толтурууга  өтө  эле  ийкемдүү  келет.  Илмедос  саймасы 
менен сайылган саймалар көзгө кооз көрүнөт. 
2.
 
Басма  сайма  –  ийне  адаттагыдай  жердиктин  алдынан  өткөрүлөт. 
Абалы башынан баштап белгилүү аралыкты аягына дейре бир сайып 
алат. Аны башынан үч – төрт жолу сайып тартат. Эми ортосунан эки 
курдай  тигил  сайылган  жиптерди  учуна  жеткирип,  жогорудагыдай 
сайылган жиптерди байлай саят. Сайма аягына жетип, дагы да үч – 
төрт  жолу  жарыш  жана  байлай  саюу  атайын  чийилген  көркөм 
көчөттөрдүн  жолу  боюнча  жогорудагыдай  ыкма  кайталана  берет. 
Басма  сайма  кийим  жапкыч,  терезе  парда,  сальфеткалар  жана 
башкаларды кооздоп саюу болуп саналат. 

 
 
 
3.
 
Көптүрмө  сайма  –  жердикке  түшүрүүчү  учук  жипти  эң  майда 
кылып  саят.  Ал  бирдей  түшүрүлөт.  Сайма  тик  бурчтанып,  оюм–
чийимдин ичинен ойдогудай түшпөй калышы да мүмкүн. Мындайча 
айтканда  көптүрмө  саймага  түшкөн  көчөттүн  көрүнүшү  чийге, 
килем  бетине  берилгендей  сындырылып  кетет.  Бул  сайманын  түрү 
да өзгөчөлүккө ээ. 
4.
 
Терс  кайыкта  –  жердикке  сайманы  өтө  майда  түшүрүү  керек. 
Түшкөн  жиптин  көзгө  илешпей,  өтө  майдалана  берилиши  менен 
сайымды  бири-бирине  улантып,  сайып  кетүү  тийиш.  Анын  ички 
бети үч кошкон кейиптенет. 
5.
 
Жөрмөмө  сайма  –  бул  сайма  бир  нече  айда  таякчаны  оңго  карай 
жантык сайып чыгат. Анын узундугу жана бири - биринен аралыгы 
1-1,5  см  болушу  зарыл.  Муну  кайрадан  солго  карай  так  ошондой 
жантык  сайып  чыгат.  Сайылган  сайма  көчөтү  мында  үч  кошкон 
түрүндө көрүнүп калат. 
«Жөрмөмө» сайма да, ошентип, майда сайманын катарына кирет. 
6.
 
Чыраш  сайма  –  буюмдун  чекесин  чыраштап  бекитүү  дегендик. 
Мында  буюмдун  четинен  «жээк»  алынат.  (1-1,5  см)  аралыкты 
кыйгач  кайып  кетет.  Учук  эми кайчылашып,  кайра  мурунку  сайган 
жердин  сол  жагынан  чыгат.  Андан  кийинки  учук  улам  кайра 
мурункунун  сол  жагынан  чыгуусу  тийиш.  Ошентип  сайма  оңдон 
солду  карай  жылып  олтурат.  Чыраш  саймасы  илмедос  саймасын 
саюудан  өзүнүн  татаалдыгы  менен  айырмаланат.  Бул  ыкма  менен 
тери,  кийиз  буюмдарына  кооздук  түшүрүүгө  болот.  Мындан 
сырткары  да  эл  ичинде  сайманын  көптөгөн  түрлөрү  сайылып, 
колдонулуп жүрөт. 
Саймачылыктын негизги кооздук каражаты – сайма көчөтү. Бул буюм 
бетине орнамент түшүрүү дегенди түшүндүрөт. Ошентип көчөт – бул бүтүм 
чиймени  ирээти  менен  алмаштырып,  жердин  бетине  түшүрүү  дегендик. 
Чыгармачылыгы  бар  уздар  тигил  –бул  сайма  ыкмасы  аркылуу  буюмга 
мындай  көчөттөрдү  түшүрүүдө  баш  аламандыкка  чалдыкпай,  сөзсүз 
шарттуулук, ырааттуулук жол  – жобосун сакташат. Албетте, мында да боек 
мааниге  ээ.  Саймачылар  негизинен  кызыл-көктү,  кызыл-сарыны,  кызыл-
жашылды,  кызыл-акты  берип,  ыргактан  түк  жазбайт.  Жиптердин  өңдөрүн 
тура тандоо да саймага көрк берет. 
Сайма саюуу зор чыгармачылык ал уздук көркөм көчөттөрду жаратуу 
гана  жүзүнө  чыгат.  Элдик  көркөм  кол  өнөрчүлүктүн  түпкүлүгүн  жердик 
түзөт.  Мисалы,  бүгүн  саймачылыкта  баркытты  оймочулукта  кийизди 
колдонуп  келишүүдө.  Бирок  саймачылыкты  кийизге  да  териге  да  таарга  да 
жана  башка  материалдарга  да  бирдей  түшүрүүбүз  зарыл.  Чебердин  колунан 
чыккан буюм ар убакта ардактуу асыл көздүн жоосун алууга тийиш. Илгерки 
элдик  уздардай  сайма  өнөрүн  жалаң    таарга  кийизге  териге  түшүрүү  өнөрү 
азыр  бир  аз  жанданып  баратат.  Азыр  сайма  өнөрүнүн  асыл  буюмдарынын 
аттуу-баштуусу туш кийиз болуп саналат. Ал үйдүн керегесине тартуу үчүн 
аздектелген асыл буюм.  

 
 
 
Мындан сырткары да сайма сайылып бычылып тигилген элдик улуттук 
кийим- кечектери да аз эмес. Алсак, саймалуу чапан, чепкен, калпак, топулар, 
белдемчи,  чыптамалар  кыздардын  шөкүлөлөрү,  энелердин  ак  элечектери 
жана  башкалар.  Бул  улуттук  кийим-кечектерибиз  элибиздин  салт-
санааларындай үрп-адатындай мурас катары кыргыз маданиятынын бирден-
бир элементтери экени талашсыз. 
 
 
                   КОЛДОНУЛГАН АДАБИЯТТАР 
1.Акматалиев  А.  «Кыргыз    элинин    колдонмо-жасалга    өнөрү».                
Фрунзе, 1986. 
2.Фото-албом. «Кыргыз  оймолору». Фрунзе, 1988. 
3.Акматалиев А. «Кыргыз  кол өнөрчүлүгү».  Бишкек, 1996. 
4.Мамбетаипова Ш. Оюмдагы обондор. Фрунзе, 1986.  
5.Кайыпова Ж. «Эл ичи өнөр кенчи» – Б.: 2012ж.. 
Резюме 
В данной статье раскрываются вопросы о культуре межнационального 
общения  являющееся  неотъемлемой  составляющей  культуры  общества  и 
культуры личности. 
Summary. 
This article presents issues about the culture of interethnic communication 
students are an integral part of culture society and culture of the individual. 
 
 
 
 
 
 
 
УДК   75/76        ББК 85.15.   
 
ПРОБЛЕМЫ ПРЕПОДАВАНИЯ “ОСНОВ ДИЗАЙНА” В 
ОБЩЕОБРАЗОВАТЕЛЬНЫХ ШКОЛАХ КЫРГЫЗСТАНА. 
 
Б.К. Сыдыков - доцент, заведующий кафедрой “ИЗО и дизайна” 
член Союза Художников Кыргызской Республики 
А.А.  Момуналиев - доцент кафедры “ИЗО и дизайна” 
член Союза Художников Кыргызской Республики 
 
        Аннотация.  Уроки изобразительного искусства – это способ познания и 
утверждения    человеческих  ценностей  и  чему  учат  эти  уроки,  можно  ли 
научить  рисовать  за  1час  или  два  в  неделю?  Какое  отношение  этот  урок 
имеет к развитию нравственных качеств человека? Эти вопросы звучат не так 
уж  редко.  Точно  так  же  стоит  вопрос  о  преподавании  в  начальных  школах 
методике  обучения дизайну. Мы уже много лет  работаем в ВУЗе и раньше 

 
 
 
для нас главной сложностью  было обучение учащихся основам композиции;  
как  тогда  говорили  рисование  на  тему  по  категориям  основ  композиции, 
точки,  линии  симметрии,  ассиметрия,  ритму,  статике  и  динамике  и  т.д. 
Студенты  конечно  рисовали,    изображая  все  эти  категории,  но  в  их 
экспликациях,  даже  лучших,  была  явная  безпомощность  и  неумелое 
изображение  геометрических  тел,  и  явное  несоответствие  практики  с 
теорией,  сказывалось  стремление  учащихся  к  красивости  и  четкости  черно-
белых  композиций.  Конечно  вырастить  профессионального  художника-
дизайнера  в  стенах  общеобразовательной  школы  за  отведённое  учебным 
планом  время  нельзя.  Школа  никогда  и  неставила  перед  собой    задачу 
вырастить профессионалов в какой-либо области. 
 Ключевые слова: дизаин, школа, знания, искусство,   профессия, 
методика, художество.   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Школа  должна  ориентировать  своих  питомцев  на  дальнейший  выбор; 
заложить основы знаний, развить кругозор, а главное, научить мыслить, дать 
импульс  к  последующему  развитию.  Теоретические  и  практические  основы 
развития  художественно-творческой  активности  школьников  в  процессе  их  
дизайнерской 
деятельности 
составляют 
три 
взаимосвязанных 
и 
взаимообусловленных компонента; 
-
 
Дизайнерский – система знаний по дизайну, как отрасли человеческой 
деятельности и её результатах; 
-
 
Психологический – особенности дизайнерского мышления
-
 
Методико-педагогический – пути формы, методы и приёмы обучения 
умениям  и  навыкам  дизайнерской  деятельности  и  формирования  на 
этой основе дизайнерского мышления. 
       В  начальной  школе  методика  (уроки)  обучения  дизайну 
направлены  на  овладения  подсознательным  ощущением  формы,  как 
одним из важнейших компонентов дизайнерского мышления. 
       Современный уровень развития производства, техники немыслимы 
без  художественного  проектирования,  обеспечивающего  не  только 
высокую технологичность, прочность конструкции, но и эстетический 
вид  изделия. 
       Дизайн – это органическое единство пользы и красоты, функции и 
формы.  Для  элементарной  дизайнерской  деятельности  необходимо 
формировать 
дизайнерское 
мышление 
через 
специальную 
целенаправленную  деятелльность  учащихся  под  руководством 
педагога:    постановка  задач,  сообщения,  методы,  приёмы  и  способы 
реализации  задач  по  созданию  отдельных  предметов  и  гармонически 
целесообразной среды. 
         При освоении дизайна в школе основное внимание обращается на 
изучение правил, приёмов и средств композиции, цветоведения, основ 
формообразования,  моделирования,  макетирования  и  комплексного 
проектирования.  Упражнения  с  двухмерными  и  трехмерными 
пространственными  композициями,  закрепляют  знания    основных 

 
 
 
категорий композиции, а главное развивают ощущение ритма, глубины 
пространства,  движения  статики  и  динамики    и  др.  Элементарное 
дизайнерское  мышление  на  начальном  этапе  преподавания  включает 
все  основные черты,  присущие мышлению профессионала-дизайнера. 
Системное  владение  логическими  операциями  выглядит  так;    наличие 
вариативности, гибкости, понимание эстетической целесообразности. 
       Функция  дизайна  во  многом  определяет  внешний  и  внутренний 
вид  городов,  построек,  транспорта,  технических  изделий  и 
конструкций,  рекламы,  мебели  и  многого  другого.  Смысл  дизайна 
заключается в комплексном, системном подходе к каждой вещи. 
       Оновы  курса  “Дизайн”    включают  разделы  “Пропедевтика”  и 
“Моделирование  (конструирования)”  ,  которые  учат  школьников 
определять  структурные  качества  различных  объектов,  познавать 
закономерности создания знаков и простых геометрических структур, а 
так же  обучают видению этих форм в природной и предметной среде. 
       В  начальной  школе  методика  обучения  дизайну  направлена  на 
овладение  подсознательном  ощущением  формы  как  одним  из 
важнейших  компонентов  проектного  мышления.  На  уроках 
рекомендуется  чаще  использовать  сюжетную  игру,  которая  помогает 
снять  избыточную  информационную  нагрузку.  Через  игру  школьник 
более эмоционально и естественно решает учебную задачу, вначале он 
интуитивно 
продвигается 
к 
осознанию 
понятий 
проектно-
художественного 
образа, 
а 
затем 
пытается 
самостоятельно 
формировать  его визуальные,  пластические и конструктивные задачи 
применительно  к  объектам  живой  и  искусственной  среды.  Далее, 
трансформировать  в  своем  воображении  увиденное  и  изученные 
объекты,  школьник  находит  черты  сходства  и  единые  принципы 
организации и строения этих объектов. Затем в различных визуальных 
формах реализует свои идеи. 
       Своеобразие  методического  подхода  к  обучению  дизайна  в 
начальной  школе,  в  определённой  мере  раскрывается  через  систему 
упражнений и заданий, главная особенность которых  – эксперимент с 
формой  и  материалом,  знакомство  с  элементами  цветоведения  и 
композиции  моделирование  изделий  предметной  среды  на  основе 
единства 
функции 
и 
формы, 
общих 
закономерностей 
формообразования. 
       Интересно  и  разнообразно  поставлена  работа  по  преподаванию 
дизайна 
в 
начальных 
школах 
графства 
Стаффордшир 
(Великобритания)  –  её  уровень  в  известном  смысле  признан 
образцовым.  Программа  обучения дизайну и технике, принятая в 1987 
году, предусматривает введение должностей консультантов методистов 
по  этим  дисциплинам,  курсовую  переподготовку  учителей  и 
обеспечение  проведения  различных  школьных  и  внешкольных 
мероприятий. 

 
 
 
       Как  отмечает  консультант-методист  К.Брохоска,  дети  в  школах 
графства  “с  большим  энтузиазмом  относятся  к  занятиям  по  основам 
дизайна  и  полностью  отдаются  этому  захватывающему  делу,  прежде 
всего  потому,  что  им  предоставлена  широкая  инициатива  и  свобода  в 
этой работе...” 
       Учитель  делает  упор  не  на  “раннюю  профессионализм”  а  на 
использование  потенциала  дизайна  для  многостороннего  развития 
школьника. Детей учат формулировать вопросы, аргументировать свое 
мнение,  развивать  зародившиеся  у  них  идеи,  структурировать 
проблемы, укрепляют в них способность к самооценке. Вместе с тем и 
одновременно развивается способности: 
-
 
Комуникативные
умение 
слушать 
обсуждать, 
докладывать, 
визуализировать идею; 
-
 
Математические  :  калькуляция  и  измерение,  понимание  формы  и 
пространственных отношений; 
-
 
Манипулятивные:  координация  движений,  умение  пользоваться  в 
процессе создания вещи инструментами; 
-
 
Социальные:  совместное  обдумывание  и  обсуждение,  терпимость  к 
мнению другого, самодисциплина; 
-
 
Личностные:  самобытность,  любознательность,  настойчивость, 
гибкость мышления. 
       Задача  обучения  основам  дизайна-не  просто  овладение  элементами 
проектирования,  но  высвобождение  таящихся  в  ребенке  возможностей, 
сила которых в обычных условиях остаётся невостребованной. Проектная 
культура  играет  здесь  роль  рычага,  при  методически  правильном 
применении которого достигаются коренные цели всестороннего развития 
личности,  её  гуманитаризации,  а  вместе  с  тем  приобретение  навыков 
разумного использования достижения технической цивилизации.   
 
 
 
 
 
 Извесно, 
что 
британское 
правительство 
осуществляет  программу  включения  в  масштабе  страны  основ  дизайна  в 
учебные планы начальной и средней школы. Действует, как упоминалось, 
Национальная рабочая группа разработки учебной программы по дизайну 
и  технике  в  школе.  Выделены  средства  на  введения  должностей 
консультантов-методистов  по  дизайну.  При  многих  ВУЗах  и  на  курсах 
ведется  переподготовка  учителей  для  преподавания  дизайна.  Советом  по 
дизайну  Великобритании  выпускаются  методические  издания  в  помощ 
преподавания основ дизайна. 
 
 
 
 
 
 
  
Курсы  “Основ  дизайна”  в  школьной  программе  формирует  у  детей 
особого  стиля  мышления,  для  которого  характерно  понимание 
дизайнерского проектирования, как творческого процесса, направленного 
на преобразование окружающей среды, пониманием основных критериев 
гармонической  вещи,  чувство  стиля,  эстетическое    отношение  к  миру 
вещей (т.е. “дизайнерское мышление”) 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Программа 
“Основы 
дизайна” 
актуальна,  так  как  изучая  способы  преображения  формы,  учащиеся 

 
 
 
преобретают опыт выражения творческой мысли.  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Программа 
позволяет 
сформировать  эстетическую  культуру  школьника-совокупность  знаний  о 
её  сохранении,  передаче,  преобразовании  и  использовании  в  науке, 
производства, искусства, архитектуре и других сферах жизни общества.       

жүктеу 5.01 Kb.

Поделитесь с Вашими друзьями:
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   13




©emirb.org 2020
әкімшілігінің қараңыз

    Басты бет