Х. Есеман 1 Қараша хаттары өлеңдер Алматы "Жазушы" 2013



жүктеу 11.76 Kb.

бет1/6
Дата24.02.2017
өлшемі11.76 Kb.
  1   2   3   4   5   6

Х. Есеман
1
ҚАРАША ХАТТАРЫ
Өлеңдер
Алматы 
“Жазушы”
 2013
Хамит ЕСЕМАН

Қараша хаттары
2
Есеман Х.
Қараша  хаттары:  Өлеңдер.  –  Алма ты:  “Жазушы”, 
2013. – 112 бет. – “Жас толқын” сериясы.
ISBN 978-601-200-426-7
Жас ақын өз өлеңдерінде өмірдің әр алуан қатпарын қамтуға 
талпынып, жастық шақтың бал қызығын, бала алдындағы ата-
ананың қадірін, жас ұрпақтың ұлт алдындағы парызын бейнелі 
тілмен жеткізуге ұмтылған. Жүрекке жылы, жанға жайлы тиетін 
жырлар өз оқырманын табады деген сенімдеміз.
ISBN 978-601-200-426-7 
УДК 821.512.122
ББК 84 Қаз 7-5
Е 78
Е 78
© Есеман Х., 2013
© “Жазушы” баспасы, 2013
УДК 821.512.122
ББК 84 Қаз 7-5 
Қазақстан Республикасының Мәдениет және ақпарат министрлігі 
Ақпарат және мұрағат комитеті 
“Әдебиеттің әлеуметтік маңызды түрлерін басып шығару” 
бағдарламасы бойынша шығарылды

Х. Есеман
3
 * * *
Көздерінде күміс түстес шық тұнып,
Нәзік назын қылығымен ұқтырып;
Көктем болып күлімдейтін кіршіксіз,
Ол да мендей ақын еді тұп-тұнық.
Ақ бұлттардан өлең жасап алатын,
Жұлдыздармен жаны егіз болатын.
Ақ періште сияқты еді көктегі,
Мұңаятын, жер таба алмай қонатын.
Күлімдейтін Күн елінен келгендей,
Күнікейдің өзі сәлем бергендей.
Періштені жырлағанмен мен құсап,
Перілерге жақын емес ол мендей.
Шағалалар қанаттарын қаққанда,
Бақыт жайлы ән салатын бақтарда.
Жауап жазып отыратын өлеңмен,
Тағдырынан келіп жеткен хаттарға.
Кербез ғана керілетін кер маралдай,
Сияқты еді ашылмаған аралдай.
Арзу айтты ол ақ гүлдерге бір күні,
Жер бетінен сүйетін жан таба алмай.
Жауқазын боп жерде өмір сүрмейтін,
Аспан жақта,
Тек аспанда гүлдейтін.
Кей түндері өлең оқып бергенмен,
Менің де ақын екенімді білмейтін...

Қараша хаттары
4
ЕҢЛІКТІҢ ӘНІ 
 «Аужар айтам, жан қалқа бүгін анық,
Таңға асатын торыны мініп алып.
Ақ жүзіңнің сәулесін ән етуге,
Ауылыңды бетке алам құбыла ғып...»
Бұл әуен секілді бір халық әні,
Ешкім оны көрген жоқ танып әлі.
Еңлік қыз салады осы әуенге,
Әйтеуір, ол біреуді сағынады.
 
Бұл жырдың жөні де бар жазылатын,
Сол ақын қыз көзінен наз ұғатын.
Ырғағына өлеңнің дала билеп,
Елтитін осы әуеннің сазына түн.
Бар ауылды аралап жыр кетеді,
Тыңдағанның көкейін гүлдетеді.
Сол әнге Еңлік қыз салады ылғи,
Жер сызып кестеленген бүрме етегі.
– Ашылмай келе жатқан шындығы әлі,
Ойпыр-ай, бұл соншама кімнің әні... – 
Ешкімге жауап қатпай, сол Еңлік
Сүйетін ақын дейтін сұңғыланы.
Тұрған сәт дүниенің басы гүлдеп,
Өмірлік өлеңім бол, ғашығым,-деп-
Шолпан жұлдыз туғанда ақын жігіт,
Қызбенен серт байласты жасырын кеп.
Болар ма тап осындай жігітте епті,
Куә етіп айдын көл мен тұнық көкті;
Таң ата ақсұңқардың асылындай,
Еңлікті өзімен іліп кетті.

Х. Есеман
5
Қош айтысып ауылы еркесімен,
Қайырылды сұлу ән келтесінен.
Өзі әнге сап айтатын әлгі өлеңі,
Ертесіне шығыпты сөмкесінен.
Кеу-кеулесіп айтысып болған істі,
Бүкіл ауыл бас шайқап, таңданысты.
Анасы үнсіз жылап, ал әкесі –
Қызына отыр тілегін арнап ішкі.
– Жігіт емес жаны жат, заты бөтен,
Оқыдым қызға жазған хатын, әкем.
Күйеудің кеудесінде құдірет бар,
Бұл өзі кәдімгідей ақын екен! –
Әкесі сірә бұған тамсанады,
Тербетеді даланы таң самалы.
Ауылы әбігерге түсіп жатыр,
...Еңлік қыз жат жерде ән салады.
Басқа салды, салғасын, көнді бәрі,
Қыз кеткенде сыналар елдің ары.
...Бұл ауылдың қыздары Еңліктей,
Ән салмайды сызылып ендігәрі.
* * *
Ойым бүрлеп, сәуле түсіп санаға,
Ақын болып кетем ертең қалаға.
Қош айтыстым жазығыма жусанды,
Ұзақ қарап сағымданған далаға.
Көңіліме тұрғаннан соң дем беріп,
Кер даланы қия алмаймын сенделіп.
Кетем бірақ,
Сосын ақын боламын,
Өмірімді бақ пен сорға тең бөліп.

Қараша хаттары
6
Ши түбінен қол бұлғайды шат күнім,
Балауса күн,
Таңдай тескен тәтті ұғым.
Кетерімде тарап едім кекілін,
Көз алдымда мұңайғаны ақ құлын.
Перзентіне иігендей жер төсі,
Мейірленді бүкіл ауыл өлкесі.
Алатаудай арманымды арқалап,
Қала жаққа шығып кеттім ертесі.
Тоқтамаймын таңға асатын торыдай,
Таусылмайды ұшығы жоқ жол ұдай.
Көзім алды тұманданып барады,
Қарашы, 
Ақын болам деген сорым-ай.
Көңіл шіркін ақ құлындай жетім-ді,
Түсіме енді...
Мені іздейтін секілді.
Қимастықпен елжірейді алыстан...
...Құла тай боп кекілді.
ЖАС АҚЫННЫҢ КӨҢІЛІ
Ұлы боп күн кешкім келеді,
Мына әлем сыйдырмай қоймаса;
Жазылып ғасырдың өлеңі,
Адамзат сол жайлы ойласа;
Ұлы боп күн кешкім келеді,
Әйтпесе бұл әлем алдайды.
Бар оның өзіндік себебі,
Бірақ та айтуға болмайды.
Тентіреу...
Содан соң тас қала,
Табанды тоздырған көшелер.
Ұлылық соңында жас бала,
Уақытпен өлеңін еселер.

Х. Есеман
7
Ұлы боп күн кешкім келеді,
Жүк болмай өлеңнің обалы.
Жазылса ғасырдың өлеңі,
Басқаның қажеті шамалы...
* * *
Ару кетіп бара жатыр көшеде...
Тоқ маңдайы әсте күнге тимеген,
Ақ тамағын адам келіп сүймеген.
Көкірегінде қос зерені жұпарлы,
Қос бұрымы арқасында билеген.
Талайына берген сынды Тәңір бақ,
Піскен жемістей мықыны мамырлап.
Әміршінің ақ Бикесі сияқты,
Бірақ оны кім бар көрген тамырлап.
Кейіпкері ертедегі ертектің,
Мен сорлы оған жанаса алмай жер тептім.
Туабітті пәктігін айт, пәктігін,
Қос тізесін қалтыратқан еркектің.
Жанарында ақтымық көл тұнады,
Секілді бір он саусағы қыналы.
Шолақ көйлек киіп алған үстіне,
Етегіне жабыстырып күнәні.
Ару кетіп бара жатыр көшеде...
АҚЫН
Көз тоқтатып қарашы;
Мүлгіді әлем нілдей қара наласы.
Қалған еді Ай астында күбірлеп,
Әлі өлең оқып отыр шамасы.
Солай қарай қадам басып келемін,
Оқып отыр өмір жайлы өлеңін.
Кенет...

Қараша хаттары
8
Кенет қас қылғандай мұңайды,
Бірақ оның түсінбедім себебін.
Сүркей күзден қалмаған соң мағына,
Жапыраққа жыр оқыды тағы да.
Мынадан соң тұрып қалдым үндемей,
...Туған екем қара өлеңнің сорына.
Ол қалғанда күбірлеп,
Әлем жатты тынысынан дірілдеп.
Сәлден кейін бозамық таң бозарды,
Сосын күзгі жаңбыр жауды сібірлеп.
Ұлы ойларын жария етпей кісіге,
Араласпай Адамзаттың ісіне;
Содан...
Содан жазып бітті бір өлең,
Бірақ өзі еніп кетті ішіне.
* * *
Аумай қалған ақсұңқар баласынан,
Айналайын көзіңнің қарасынан.
Жанымның дұғасындай болып кеткен,
Көңілді елжіретіп саласың ән.
Әуенің маған таныс секілді еді,
Саған мәлім ақынның өкінгені.
Пәктігіңді айғақтар күлгеніңде,
Сүт шұңқырың ойылып бетіңдегі.
Құстар ұшып келгенде күміс қанат,
Босағаңа кеп тұрмын гүл ұстап ап.
Өтінемін, ән салшы ең соңғы рет,
Табайын мен де сосын тыныш тағат.

Х. Есеман
9
ЖАРЫМ ЫРЫС
Мен Ғашықпын. Жырладым ғашықтықтың ғажабын,
Бәлкім содан бақытым. Бәлкім содан азабым.
Жеті түнде көз ілмей ой кешіріп отырдым,
Бәлкім содан адаммын. Бәлкім содан ақынмын.
Мен мұңымын күз күннің. Ал, жырымын көктемнің,
Дүниеге Алланың аманаты боп келдім.
Әйтеуір мен ғашықпын. Бәлкім ол бір ғанибет,
Бәлкім...
Бәлкім қалармын өз сорымнан зар илеп.
Сұрақ белгі алдымнан шыға берді бүгінде,
Леп белгіге айналса бәрі осының түбінде.
* * *
Өмір бойы сақтап қалған мәрт атын,
Махаббаттың күйін шертті қарт ақын.
Ғашықтардың хикаясын төгілтіп,
Домбырасын тоқсан толғап тартатын.
Бой тасалап пендешілік күбірден,
Күй толғайды Тәттімбет пен Сүгірден.
Сұлу қыздың назды сәтін салды кеп,
Отауына еркелеп бір жүгірген.
Енді арудың үйден шығар сәтін сал,
Қызықтайық қыздың көркем затын сәл.
Мүмкін біз де ақын болып кетерміз,
Жоқ, біздерге сене алмайды ақын шал.
Кенет сөзді басқа арнадан тартады,
Таусылмайды жәдігер сөз, бар тағы...
Өлең жайлы айтса егер де, әлгі қыз – 
Ақын болып кететіндей қорқады.

Қараша хаттары
10
Кеудесінде күмбірлеген ария,
Мақамы енді тасып аққан дария.
Өмірінен өнеге өріп беретін,
Көрінбейді бүгін сол бір қария.
КҮЗГІ МҰҢ
Сарғайып жатты кешегі жасыл жапырақ,
Мүлгіді сосын айналадағы атырап.
Қайтқан құстардың қанат суылына қаныққан,
Шайырлар бүгін күз жайлы өлең оқымақ.
Бетке алып көне сәкіні,
Кілең шайырлар күз жайлы өлең оқыды.
Кенет бұлттардың жыр тамшылады көзінен,
Ол да бір қазақ ақыны.
Басылмай көңіл тұманы,
Отырмын жалғыз жазға бағыштап дұғаны.
Біз жақтан құстар біржола кеткен секілді,
Олардың қайта оралатындығы шүбәлі.
Кеткендей болды қанатына байлап көктемін,
Мен де өлең оқып, сезімді келмей шектегім.
Әлден уақытта мамырға қарап күрсініп,
Қарашаға қарай мұңайып қана беттедім.
Күзді қарсы алдық...
Шайырлар сірә шайқады,
Байқалып қалды әлі де бар-ау айтары.
Біз жақтан ұшқан әз құстар өзге көктемге,
Біз жаққа күздің келгенінен хабар айтады,
Күзгі мұң...
* * *
Аллаға болсын құлдығым...
Төрт кітапта айтқан он сегіз мың ғалам шындығын.
Жеті қат жердің үстінде өмір зырлайды,
Періштелер мен ақындар көрмей бір-бірін.

Х. Есеман
11
Күн батып, тағы таң атып,
Ән салсын құстар жұртты өзіне қаратып.
Жеті қат көктен ақ періштелер түседі,
Ақындарға өлең таратып.
Таңсәріде жазып қойған хатым бар,
Халайық, соны оқыңдар.
Ақ өлең көкке құс болып ұшып кетеді,
Кездескен күні періштелер мен ақындар.
ҚОБЫЗ САРЫНЫ
Мойнында дүние азабы,
Қанында тулаған ғазалы.
Құдайда жазығы жоқ оның,
Әйтеуір сонда да жазалы.
Сезімі іңірге таматын,
Сырласы-жұлдызды қара түн.
Қауырсын түспейтін қолынан,
Шағала қаққанда қанатын.
Сыр тартып тұңғиық түндерден,
Сүйінші сұраған күндерден.
Далалық қара көз бағбаны – 
Күн сайын тәж өрген гүлдерден.
Менің де тулатып қанымды,
Айтады ол Абыл мен Қабылды.
Өлеңнің өртінен қашамын,
Қоярға жер таппай жанымды.
Дүниеге өлең боп оқылған,
Өмірді сұраңыз ақыннан.
Шыбындай жаны үшін сатылмай,
Аққудай ары үшін атылған.
Теңізде тоқтамай кемесі,
Бітпейді тағдырмен егесі.
Қобызға қосады қайғысын,
Жердегі Құдайдың елесі.

Қараша хаттары
12
Бас қамын басқаға зар тұтпай,
Өз-өзін өзгеден зор тұтпай,
Өмірін өлеңмен ұзартып,
Күн кешкен кешегі Қорқыттай.
Ақындар, ай, қайран оғылан,
Қашпаған сұңқардың сорынан.
Қобыздың сарыны – өлеңі,
Әуенін қыранша қорыған.
ЖАЛЫНЫШ
(Мұңайыс-хат)
 
Түсініп қарашы дерт емген жаныма,
Себебі бәрінен ерексің мен үшін.
Әйтеуір туыппын өзімнің сорыма,
Бірақ, ол менің жеңісім.
Қайғылы болса да бір нәрсе айтамын,
Ойламай жүрші тек Ұлы Өлім хақында.
Келеді әлемді өлеңмен шайқағым,
Сен үшін қақталып сезімнің отында.
Сұлусың...
Еш күмән келтірмен,
Өтінем, сүймеші ешкімді.
Сол үшін өзімді бейуақ өлтіргем,
Содан да өлеңге дауысым естілді.
Сондықтан гүлдерді тірідей үзбедім,
Сол үшін әлемге өлең боп оқылам.
Әзірге құстардың көктегі тізбегін,
Өзімше бақылап отырам.
Бір күні айтқансың сен өзің туралы,
Себепті, себепсіз.
Түсінгем, өмірдің думаны,
Біздерге керексіз.
Бәрібір жұмбақсың мәңгілік шешілмес,
Енді ондай әңгіме айтпашы мен үшін.
Ақынды ертерек бақиға көшірмес,
Болса егер жер беті келісім.

Х. Есеман
13
* * *
Күндер-күндер өзендей барады ағып,
Сол күндерден қалғанмын жараланып.
Өкінішті жыр жаздым бүгін түнде,
Бір өкініш адамда болары анық.
Төбемде ақ шудалы көшеді бұлт,
Маған сыр айтатындай неше күліп.
Мен қарындас іздеймін бұлт ішінен,
Менен гөрі сол ғой деп көшелі үміт.
Өзегімді өртейтін мұң қашанда,
Қарындасым болмады сырласарға.
Сол үшін елірсем бе Еділ болып,
Болмаса Жайық болып жырласам ба?!.
Өмірден жүрек сондай мұң ұғынды,
Бұл өмір қайтсін бірақ қылығымды.
Жалғыз үміт болып та туылмадың,
Біз таласа сипайтын тұлымыңды.
Күйгелек көңіл сынды көрмей тыным,
Өтіп жатыр өлеңмен шерлей күнім.
Қарындасым жоқтығын айта берем,
Одан басқа еш сөзге келмей тілім.
ЖАЗМЫШ
Тағы бір жан қылтасынан қиылып, 
Құс жолына бет алғанда арманда;
Жаратқаннан жарық сәуе бұйырып,
Келген екем өлең болып жалғанға.
Маған бірақ бақ құрғырың көнбеді,
Сұлудайын сүймесіне жолыққан.
Өмір биіне икемім келмеді,
Билей алмау ұят екен халықтан.

Қараша хаттары
14
Болғым келген ғасырымның ақыны,
Қиялдандым ұлы болып өтем деп.
Шалқып жүріп шарап та іштім ақыры,
Омар Хаям бабам айтты екен деп.
Ауыр мұңға арқа тостым мен енді,
Құштарлығым артпай қойды өмірге еш.
Түсінсе сол түсінер деп өлеңді,
Бір сұлумен болып кеттім көңілдес.
Өмір дейтін той сияқты көңілсіз,
Тойдан ерте қайтқан дұрыс тегінде.
Талай достар болып кетті сенімсіз,
Кеше ғана бас байлайтын өлімге. 
* * * 
Өмірдің төтеп сан ағысына,
Күндерім өтті шерге тең.
Бейнеңді байлап қалам ұшына,
Жаныңды үнсіз тербетем.
Бір кезде әппақ үміт болғансың,
Пәк болып түсіп хатқа да.
Жүрекке шық боп тұнып қалғансың,
Туғанда жұлдыз шоқтана.
 
Білінді бүгін наздың керегі,
Мезгілі өтті сүйектен.
Сен жайлы өлең жазғым келеді,
Ақ көңіл, адал ниетпен.
Мұңайып кетем кимелегенде ой,
Көңілім сырын ашпаса...
Мен сені бәлкім сүймегенде ғой,
Болар ма еді бәрі басқаша.

Х. Есеман
15
Қарайды түндер көз алмай менен,
Жаныма айықпас дерт еккен.
Сезімім жайлы жаза алмай келем,
Көз жасым сынды мөлт еткен.
Бағытым болар сөнбеші шырақ,
Ақ сезіміңді кеше гөр.
Ел айтса айтсын, сенбеші бірақ,
Мені ақын боп кеткен десе егер.
ФӘНИ 
Мекені қырық түрлі құлшылықтың,
Иесі түбірі жоқ тіршіліктің.
Қабылына өлтірткен Абылдарын,
Фәнидің дидарынан түршігіппін.
Ол келген күн бәрін де күйретеді,
Туа біткен бишідей билетеді.
Тәрк етеді бөрілік болмысыңды,
Икемделсең иттікке үйретеді.
Талқандайды тәжің мен тағыңды да,
Түгел өртеп жіберер бағыңды да.
Құландай құйрық-жалсыз күн кеш мейлі,
Таппайсың жеритұғын қағыңды да.
Таты кетпей тамұқтың таңдайыңнан,
Бес батпандық бейнетің балдайыңнан.
Айдан аппақ көңілің кірбің тартар,
Тәңір танып сүймесе маңдайыңнан.
Фәни-ажал, солған гүл, семген тамыр,
Жердің бетін өлшеусіз көмген қабір.
Бір құтқарса құдірет құтқарады,
Ол да әуелде бір өзің сенген Тәңір.

Қараша хаттары
16
БОЗШАҒАЛА
Дариға-ай қу мен қуды қағыстырған,
Аң мен аң, құс пен құсты жарыстырған.
Таңғы жұлдыз туғанда сүт сәулелі,
Сенің даусың естілді алыс қырдан.
Ақшағала тектесім бозшағала,
Қосылармыз Тәңірім жазса ғана.
Сені ешкімге теңемен, теңің де жоқ,
Өтірік айтып атанбан тазша бала.
Кешегі шайырлардың көзіндеймін,
Дуалы аузындағы сөзіндеймін.
Кешкі намаз әуенін ант қылайын,
Анадан алғаш туған сезімдеймін.
Қара көздер жүргенде елеместен,
Болғандай болды шөлге терек өскен.
Жанарыңның ішінде жұлдыз қайнап,
Сұлу сурет боп ұшқан сен емес пе ең...
Шәк қылар кім періште пәктігіңе,
Зәмзәм суы сияқты тәтті үніңе.
Тәңірдің таң нұрындай ақтығың бар,
Дес бермес гүлзарлардың ақ гүліне.
Бақытыма бақ қосар бозшағала,
Өлеңімді өзіңе наз санама.
Сапарласым боларсың сағы сынбас,
Ал қалғаны тағдырым жазса ғана...
ПЕРІШТЕ
Жарым түнде періште қақты қанат,
Қақты қанат қылуға Хақты мадақ.
Ауадан Алла демі аңқығанда,
Жұпары кеңістікке жатты тарап.
Ар ісі ақын дейтін атым барда,
Құдайға дұға етпеуге хақым бар ма?

Х. Есеман
17
Дүниеге жыр келген күн Алла қалап,
Періштені жіберді ақындарға.
Тағдырларын алғанда шайқап енді,
Ақынның жүрегінде сайтан өлді.
Түнде ұшқан періште таңға қарай,
Аллаға сүйіншісін айта келді.
Ауызымда айтатын арзам қалып,
Жүрген шақта айналам арзан танып.
Періште қанатынан жыр саулады,
Алқаракөк аспаннан маржан тамып.
ҰЛЫ АРМАН
 Ғаламның түйсігін қозғаған,
 Дүниеде еш ақын жазбаған-
 Ұлы жыр бастағым келеді,
 Баурына басатын боз далам.
 Фәниге алғашқы әм соңғы рет келгесін,
 Елемей өлеңнен өңгесін,
 Төрт шумақ ұлы жыр жазсам-ау,
 Жұбатып жалғанның пендесін.
 Ұлы жыр тек тартса жұртымнан,
 Артылса мыңжылдық ұрқымнан.
 Барлығын білген күн, тыйылар-
 Айбатын шеккендер сыртымнан.
 Өлеңге қайғымды қосқанда,
 Аңсарым ауады аспанға.
 Құс жолын бетке алып кеткенмен,
 Айналсам мыңжылдық дастанға.
 Фәниге ақын боп келгесін,
 Елемей өлеңнен өңгесін
 Ұлы жыр жазармын, Тәңірім – 
 Ұмытып кетпесе пендесін.

Қараша хаттары
18
 Қанатын қыранша қомдаған,
 Қыранша зау көкке самғаған.
 Тарихта санаулы-ақ ақын бар,
 Ұрқына ұлы жыр жалғаған.
* * * 
 Некесіз-ақ басыма бақ қондырған,
 Жүрегімді үнсіз ойға шомдырған.
 Ізгі нұрдан жаралғандай дидарың,
 Періштенің өзін естен тандырған.
 Дәм татқызар жұмақтағы жемістен – 
 Артық емес сенен сірә періштең.
 Ұмыттырдың қырық жылғы қайғымды,
 Қырық өрім шашты қызбен сеніскен.
 Қырық қызды сүйген екем ұнамды,
 Қырық қызға айттым жырмен дұғамды.
 Айналайын соның бәрін білсең сен,
 Ешқашанда кешпес едің күнәмді.
 Кінәлімін,
 Қайтем жүрек көнбесе,
 Тәтті дәмнен татқысы кеп шөлдесе.
 Көзіңе енді шөп салмауға сөз берем,
 Қырық күндік той жасайық ендеше.
 Жаным сені ақын мәңгі сүйсінші,
 Қырық шырағыңа жүрек күйсінші.
 Қажеті жоқ пенделердің біздерге,
 Некемізді періштелер қисыншы.
* * *
 Басымды тауға,
 тасқа ұрдым, түңілмедім,
 Жарамас жарты жолдан бүгілгенім.
 Жүрегімнен үзілген өлеңім-ау,
 Шеменімді шетінет бүгін менің.

Х. Есеман
19
 Ертеңгі үмітімді ұстартамын,
 Бүгінгі күдігімді қысқартамын.
 Дос дейтін дос жоқ менде білсең егер,
 Сондықтан қыз болсаң да,
 Іштартамын.
 Күн кешемін бағзының серісіндей,
 Сезім де сылдыраған келісімдей.
 Иіді жан-дүнием...
 Мен емеспін –
 Қайыңның қатып қалған берішіндей.
 ӨМІР
 Тағдыр жазып тілдессе де тылсыммен,
 Менің жырым күрең түсті күрсінген.
 Айдынымнан аққу ұшты-ау алысқа,
 Қанаттары таңғы бұлттай нұр сіңген.
 Мен туралы сөз қозғайды бозөкпең,
 Барқыттарын олар солай бөз еткен.
 Бөрі тектес бұйығар ем, әттең-ай
 Бөріқұрсақ бақытым да мезі еткен.
 Ерте қалдым қыздың нәзік назына,
 Қош айтыстым сүтті іңірлі жазыма.
 Отқа оранып кетпеген соң көзінде,
 Бұрымдыға айта алмаймын базына.
 Менің жырым тілдессе де тылсыммен,
 Өзегіне заты бөлек мұң сіңген.
 Өмір жайлы ерте үйретті...
 Сол қыздың – 
 Дидарында діріл қаққан гүлсім мең.

Қараша хаттары
20
ҚЫЗЫЛ ӨЛЕҢ 
 Маған қарай айдайды жел күз бұлтын,
 Жапырақтар тартты содан қызғылтым.
 Алтын түймелі бір ару аңсатып,
 Қызыл іңір боп басталды біздің түн.
 Қыр астында қызыл кірпік күзім тұр,
 Бұл дүние жылытпады жүзін бір.
 Бұрымдының бұрымына қоса өрер,
 Қырларға енді қаптамайды қызыл гүл.
 Зілдей болып мұң басқанда еңсені,
 Жиілейді көңіліңнің кемсеңі.
 Арзу айтсаң аққуларға аққанат,
 Сол болады дүниенің өлшемі.
 Сүйгеніңді сүйдірмейді-ау бұл жалған,
 Саусағында сақинасы бүр жарған.
 Қызыл іңірден басқаны көрмеген,
 Мен болармын мұңға жүкті мұндар жан.
 Бұл дүниеде қызыл түсті Біз ғана,
 Бізді ұғатын аймаңдай қыз Сіз ғана.
 Қызыл гүлдер сыйлай алмай қамықтым,
 Жар қызығын көрсететін қызға да.
 Көзден ғайып қызыл дүние түбінде,
 Еш мазмұн жоқ тасың түгіл, гүліңде.
 Енді арғысы Аллаға аян тек қана,
 Ескі мұңым есік қақты бүгін де...
ТҮНГІ КӨБЕЛЕК 
 Кімнің қай кез таусылыпты сайраны,
 Ғажап-ақ қой жан біткеннің жайраңы.
 Түнгі шаһар шамын жақты шырадай,
 Бүгін түнгі көбелектер мейрамы.

Х. Есеман
21
 Олар үшін жат көрінер күрсіну,
 Атымен жоқ сезіміне тұншығу.
 Сырт көзге олар шеттерінен періште,
 Әрі сүйкімді де әрі тым сұлу...
 Балиғатқа жетпей шашып шырынын,
 Гүлі ашылмай лайлап алған тұнығын.
 Әрбір гүлге бір қонады кешқұрым,
 Қиып тастап қасиетті бұрымын.
 Тесік моншақ жерде жатыр шашылып,
 Махаббаты көкжиекке асылып.
 Таңсәріде жылап жатты содан соң,
 Көзін жасын Құдайынан жасырып.
* * *
 Бұйра бұлт тау басынан көшкен еді,
 Қырларда қызыл гүлдер сескенеді.
 Жер бауырлап ағады ақ бұлақтар,
 Мен неге түсінбеймін ештеңені.
 Мұңын неге білмеймін мына әлемнің,
 Өкінішін қайтеміз құба белдің.
 Өмірге жылап келген жан едім ғой,
 Келмей ме әлдеқандай жылап өлгім.
 Өз сорым ба ұлы ақын бола алмаған,
 Енді өмірге келмейді жоғалған ән.
 Аққудың күйін неге толғамаймын,
 Айдынына қайтадан оралмаған.
 Оралмады әдемі құс аққанат,
 Сұлу сазын сорына тұсап, қамап.
 Сарғайған жапырақты жинап жүрмін,
 Қарайып кеткен гүлді құшақтап ап.
 Мен неге түсінбеймін ештеңені...

Қараша хаттары


  1   2   3   4   5   6


©emirb.org 2017
әкімшілігінің қараңыз

войти | регистрация
    Басты бет


загрузить материал