Әбсаттар қажы дербісәлі хазіреті мұхаммед с а л л а л л а һ у а л ә й һ и у ә с ә л л ө м Әз пайғамбар



жүктеу 258.99 Kb.

бет1/2
Дата07.09.2017
өлшемі258.99 Kb.
  1   2

ҚАЗАҚСТАН МҰСЫЛМАНДАРЫ 

ДІНИ БАСҚАРМАСЫНЫҢ ТӨРАҒАСЫ, БАС МҮФТИ



ӘБСАТТАР ҚАЖЫ ДЕРБІСӘЛІ

ХАЗІРЕТІ МҰХАММЕД

с а л л а л л а һ у   а л ә й һ и   у ә с ә л л ө м



ӘЗ ПАЙҒАМБАР

Хазіреті 

МұхаММед

с а л л а л л а һ у   а л ә й һ и   у ә с ә л л ө м



С

әлімгерей мен ұлы Ар манның 

қасиетті  Меккеге  келгеніне 

біраз  болды.  Бір  мез гілде  1 

миллион  мұсылмандар  намазға  тұра 

алатын  әл-Харам  мешіті  мен  Құран 

кәрімнің  ең  алғашқы  “Алақ”  сүресінің 

тұңғыш  аяттары  түскен  Нұр  тауын 

және Ислам отанындағы өзге де діни-

тарихи жерлерді аралап көрді.

-  Жүр  енді  хазреті  Мұ хаммед  (с.ғ.с) 

пайғамбарымыз  дүниеге  келген 

үйді  көрейік,  –  деді  Сәлімгерей 

Арманға.


-  Ол қайда, әке? – деді ұлы.

-  Осы  әл-Харам  мешітінің  шығыс 

жағында. 

Олар екі қабатты шағын ғимаратқа 

келді.  Есік  жақ тауынан  “Мекке 

қаласының  бас  кітапханасы”  деген 

жазуды көрді. 




-  Пайғамбарымыз осы үй де туған ба? – деді Арман. 

-  Ия,  осы  ғимарат  орнын да  бұрын  шағын,  жұпыны  мекен-

жай болған. Уақыт өте оның орнына осы ғимарат салынған. 

Бұл  жер  -  қазір  өзің  көріп  тұрғандай  Мекке  шаһарының 

кітапханасы. 

Олар ішке кірді. Самсаған кітаптар. Көпшілігі діни маз мұнда 

екен. Араларында Алла тағала Елшісінің (с.ғ.с) өмірбаянына 

арналғандары да баршылық.

-  Әке,  хазреті  Мұхаммед  (с.ғ.с)  пайғамбарымыздың    өмір 

жолы туралы  айтыңыз шы,  – деді Арман. 

Сәлімгерей  әңгімесін  әріден  бастап,  толқи  отырып 

сөйледі.


T

...Біздің эрамыздың ал тыншы ғасыры. Осы Мекке  шаһары. 

Адамзат  надандық  тұмшасына  тұншығып,  әділдік  аяққа 

тапталып,  қара  мақталып  жатқан  уақыт.  Осынау  тағылық 

билеген  алапат  азғындық  ғасыры  аяқталып,  әділдік  пен 

шындықты, мейірімділікті  аңсағандармен бірге замана ағысы 

жетінші ғасырға аяқ басқан. Өйткені бұл өз кіндігінен туған қыз 

балалар тірідей жерге көміліп, айуан дық өршіп, адам баласы  

сана сында  жат  қылықтар  мәртебеге  айналған  уақыт-ты.  Қа-

раң ғы лық,  зұ лым дық  пен  қатігездік  би леген    қоғамда  әйел 

атау лы қор ла нып, ба зар лар да бей не бір заттай саудаланып, 

зи на қор лық ашық тан-ашық жа сал атын. 

Әлі  жеткен  әлсізге  әлімжет тік  жасап,  ұрып-соғып,  ойына 

келгенін  істейтін.  Әй  дейтін  әже,  қой  дейтін  қожа  жоқ,  адам 

өмірі ойыншыққа айналған. Күштінің айтқаны – заң, дәрменсіз 

дымын  шығар майды.  Адамдар  мал  тәрізді  мойында рына 

қамыт кигізіліп, базарда сатылатын. 

Шөл даланы мекен еткен  арабтардың көбісі қыз баласы 

дүниеге келсе, сұмдық санай тын. Әйелі босанған сәтте нәрес-

те  қыз  болса,  ешкімге  тіс  жармастан,  көрсетпестен  тірідей 

көміп тастайтын немесе терең құдыққа лақтырып жібе ретін. 

Дүниеге  келген  мезетте  өлтіре  алмаса,  бес-алты  жасқа 

келгeнде әкесі қызын әдемі киіндіріп, қонаққа апара тын кісіше 

сәндеп ертіп шыға тын. Сол бетімен айдалаға апа рып, алдын 




ала  дайындал ған  орға 

жығып,  шырқырағанына 

қарамастан,  көміп  тас-

тайтын  да  ештеңе  бол-

мағандай кері оралатын. 

Арабтар  арасында  кең  тара-

лып,  қалыптасқан  осындай  тағылық 

әдет жайында Құран Кәрім:

“Олар  қыз  (балалы)  бол ғанын  естігенде 

ашуға  булы ғып,  жүздері  қап-қара  болып 

түтігіп кететін. 

Содан ұялып, ел-жұрттың көзінен тасаланады. 

Баланы  тірі  қалдырып  (өмір  бойы  өзі)  азап  шеккені  мақұл 

ма, әлде тірідей көміп, көзін жойып, біржола тынышталғаны 

дұрыс  па?  Неткен  ауыр  үкім  десең ші?!”  (Наһл  сүресі,  58-59 

аяттар) дейді.

Исламнан  бұрынғы  ке зеңде  осы  дәстүрді  ұстанып,  іштен 

шыққан шаранасын құрбан еткен, кейін исламды қабылдаған 

сахабалардың бірі пайғамбарымызға  басынан өткен оқиғаны 

былайша әңгімелеген:

“Ей, Алланың Елшісі! Біз қараңғы дәуірде қыз ба ла лар ды 

тірідей  жер ге  көметін  едік.  Менің  де  бір  қызым  бар-ды.  Бір 

күні “Мы на ны жақсылап киіндір, нағашысына алып ба ра мын”, 

–  дедім.  Әйелім  айт қанымды  екі  етпеді.  Қызым  шы ны мен-

ақ нағашысына бара мын деп қатты қуанды. Мен оны  алып 

кеттім.  Ал дын  ала  қазып    қойған  терең  шұңқырдың  жа ны на 

әкеліп,  оған  “шұңқырға  қара”  дедім.  Ол  еңкейе  бергені  сол 

еді,  ар ты нан  бір  теуіп,  шұңқырға  құлаттым.  Ол    шұңқырдың 

ернеуіне  жа бысып,  шығуға  жанталасты,    мен  тағы  бір  теуіп 

ішіне түсірдім де, оны тірідей топыраққа көміп тас та дым”.

Осы  оқиға  ай ты лып  жат қанда  Алла  Елшісі  (с.ғ.с)  мен 

жанындағылар  жы ла ды. Сол жер де отырған біреу: “Ей, пен-

де,  Пайғамбарды  мұңайттың  ғой”,  –  дей  беріп  еді,  Рақым 

Пайғамбары (с.ғ.с) әлгіге: “Тағы бір рет айт”, – деді. Ол оқиғаны 

қайталап айт ты. Екі Әлем Сардарының жа на ры нан аққан жас 

қасиетті сақалын жуып кетті. 

Алла Елшісінің (с.ғ.с) оқи ға ны қайталатуында, “Міне, сен-

дер Ис лам нан бұрын осын дай едіңдер. Исламның сен дер ге 




әкелген адамдық ізгі қасиетін тағы бір рет ес ке алуларың үшін 

қайталатып айтқыздым” де уінде тағылым жатқан-ды.

Барлық  адамдар  бір  құт қарушының  келетініне  сенетін. 

Соны күтіп, жанын қоярға жер таппай аласұратын. Надандық 

өршіген қоғамда адам болып аяқ басудың өзі ерсі көрінетін. 

Алла  осынау  тұманды  сейіл ту  үшін  рақымдылығы ның 

дәлелі  ретінде  Ұлы  тұл ғаны  –  хазіреті  Мұхаммедті  (с.ғ.с.) 

дүниеге жолдамақ бол ды. Дүниенің рухани кейпін өз нұ рымен 

сәулелендіріп, адам затқа мәңгілік бақыттың жолын көрсететін 

жолбастаушының келер күні таяған-ды. 

Әлем  үлкен  ізетпен  өз  сұлтанын  тағатсыздана  күтті. 

Жаратылыстағы  әрбір  зат  өздеріне  тән  тілімен  теңдессіз 

тұлғаға “Хош келдің!” деуге дайындалып, шаттанып тұрды. 

Пайғамбардың  (с.ғ.с)  келуі не  са нау лы  күндер,  бәлкім, 

сағаттар қалған. Дүние тыл сым нұрға ма лы нып, көкжиектен 

таңғажайып сырлы жарық көріне бас та ды. Күллі адам зат жа ны 

шүберекке түюлі, бар үміттері әне-міне келетін құтқарушыда. 

Ата-ана лар  елшінің  өз  үрім-бұтағынан  шығуын  тілеп,  ба рын 

са лу да.  

Бірақ  Ол  Хазіреті  Ибра һимнен  Исмайылға  жалғасып, 

Әбдімүтә лібтен Абдуллаға өткен ал тын текті нәсілден келетін. 

Ізгі жан дар да осы уы зы арылмас шежіреден үзбей жалғасар 

нұрды күтуде.

Пайғамбар (с.ғ.с) дүниеге келерде түрлі құбылыстарымен 

ақиқат  жаршысын  сүйіншілеп  тұрды.  Сол  түні  ерекше  бір 

жұл  дыз  туды.  Тосын  құбы лыс тар  сүйіншіленген  Пайғам бар 

(с.ғ.с)  дүниеге  келгенде,  Иран да  мыңдаған  жылдардан  бері 

жанып  тұрған  отқа  табынушы лардың  алауы  өз-өзінен  сөнді 

де  қалды.  Мәдайін  қаласындағы  зәулім  Кисра  сарайының 

сәулетіне сән қосқан тірекбаған дары да өз-өзінен қирап түсті. 

Пұтқа табынушылардың Кағба маңын  дағы барлық пұт атаулы-

сының күл-талқаны шықты. Бұл – тегін емес, бір Құдайға деген 

сенімді нықтайтын тәухидтің мысы еді. 

Яһудилер  (еврейлер)  мен  христиандар  арасында  ілімі 

күшті ғалымдар көп-ті. Олар кейбір нәрселерді күні бұ рыннан 

болжап  отыратын.  Соңғы  пайғамбардың  келетіні  жөніндегі 

мағлұматтарды да кітаптарына үңіліп, зерделеп көкейге түйе 

білген-ді. Келетін пайғамбардың ерекше белгіле рін де өзара 

5


білетін. Бір ғана білмейтіндері – ақырзаман пайғамбарының 

қашан туатындығы еді. 

Бұл жайға Сал ман Парсы ның (? - 658) өмірі дәлел бо ла ала-

ды. Бұрын ол мәжуси (отқа табынушы) еді. Кейіннен оның тұла 

бойын да хақ дінге де ген құштар сезім пай да бо лып, сол дінді 

тап сам, көрсем деп ынтығып тұрды. Артынша  христиандықты 

қабылдады  да  шіркеуден  шықпады.  Жан-тәнімен  беріліп 

ұстаз тұтқан монахтан өлер ал дын да өзіне басқа бір мо нах-

ты на си хат етуін сұрады. Ол да өзінің сен ім артқан бір мо на-

хы на ба руын насихаттады. Ол осы лай ша көптеген монахтар 

жа нын да бол ды. Кейіннен көз жұмғалы жатқан қарт мо нах тан 

бұрынғыдай басқа біреуге ба руы на на си хат  сұрағанда, хри сти-

ан ғалымы оған: “Ба лам, дәл қазір саған на си хат ететін ешкім 

қалмады. Бірақ соңғы келетін пайғамбардың за ма ны өте та-

яу. Ол хазіреті Ибраһим нің ха ниф дінімен келіп, Ибраһимнің 

хиж рат (көш) ет кен жерінен шығады. Басқа жер ге хиж рат етіп, 

сон да ор на ла са ды. Оның пайғамбар екеніне анық дәлелдер 

бар. Шамаң кел се, сол жер ге жет. 

Мен  білетін  үш  айқын  дәлелі  мы нау:  Ол  садақа  ал май-

ды,  бірақ  сыйлықты  қабыл  етеді,  екі  иығының  ор та сын да 

пайғамбарлығын  дәлелдейтін  мөрі  бар”,  –  деп  пайғамбары-

мызды нұсқады.

Сал ман Парсы әңгімесін әрі қарай  жалғастырды: 

“Монахтың айтқан жеріне ба ру үшін ке ру ен іздедім. Ақы-

рында  тап тым да, жол ақысын өтеуге келісіп, мені сол жер-

ге  апа ру ла рын  өтіндім.  Қабыл  етуін  қабыл  етті-ау,  бірақ 

“уа дил  Қураға”  кел ген  кез де  опасыздық  жа сап,  мені  құл 

деп бір яһудиге сатып жіберді. Бар ған жерімнің құрма то лы 

бау-бақшасын көргенде, бәлкім, монахтың айтқан жері осы 

шығар деп,  сонда тұрақтадым. 

Бір  күні  Бәни  Қурайза  яһу дилерінің    біреуі  мені  са тып 

алып,  Мәдинаға  апар ды.  Ол  жер дің  де  құрма  өскен  ке ре-

мет бау-бақшасы бар екен, сонда жұмыс істеп жүрдім. Алла 

Ел ші сінен ешқандай хабар болмады. 

Бір күні ағашқа шығып, құрма жи нап жатқанмын. Яһуди 

қожайыным көлеңкеде отырған-ды. Күтпеген жер ден оның 

ағасының  ба ла сы  шыға  келді  де:  “Құдайдың  қаһарына 

ұшырағыр! Бүкіл халық Құбаға кетіп жа тыр. Меккеден кел ген 

6


біреу пайғамбарлығын жа-

рия етіпті. Оны пайғамбар 

екен  деп  сеніп  жатқандар 

бар  көрінеді»  деді.  Сол 

сәтте    толқып  кетке нім 

соншалық,  тізем  дірілдей 

бас та ды.  Сәл  болмағанда 

қожайы нымның 

үстіне 

құл-ап  түскендей  едім.  



Ағаштан  лып  етіп  түстім 

де әлгі адамға: “Не дейсің? 

Бұл қандай хабар?” – дедім. 

Қо жайыным  қатты  толқып 

тұрғанымды 

байқап, 


шапалақпен 

жағымнан 

са лып    жіберді:  “Сенің  не 

шаруаң бар?  Жұмысыңды 

істе!”  –  деді.  Мен  бол сам 

күбірлеп:  “Жай  әншейін 

сұрап  едім”,  –  дедім. 

Сөйттім  де  қайта  ағашқа 

шықтым.  Ымырт  үйіріле, 

қолымдағы  ба рым ды  жи-

нап, Құбаға тар тып кеттім. 

Алла  Елшісі  са ха ба ла-

ры мен  сұхбаттасып  отыр 

екен.  Мен:  “Садақа  ала-

тын  кедей  кісілерді  іздеп 

сіздерге  келдім.  Мына 

дәмнен алыңыз дар”, – дедім. 

Алла Елшісі жанындағы ларға: “Сен дер жеңдер”, – деді. Өзі 

ауыз тимеді. Ішімнен: “Монахтың айтқан бірінші белгісі” дедім. 

Ертеңіне  тағы  бар дым:  “Бұл  садақа  емес,  сіздерге  арнаған 

сыйым, дәмнен алыңыздар”, – дедім. 

Алла  Елшісі  сахабаларға  “алыңдар”,  –  деді.  Өзі  де  жеді. 

Ішімнен “екінші белгі де анықталды” дедім.

Бір күні сахабалардың бірі қайтыс бол ды. Алла Елшісі де 

жаназаға  қатысып,  “Бақиу’л-ғарқадқа”  (Мәдина  ма за ра ты) 

«Жомарт – Аллаһқа, 

жәннатқа және халыққа 

жақын, жәһәннамнан 

алыс. Сараң – Аллаһтан, 

жәннаттан және 

ел-жұрттан алыс, 

жәһәннамға жақын»




келді. Жа ны на ба рып сәлем бердім. Со сын  пайғамбарлық 

мөрін  көруге  тыры стым.  Ол  ниетімді  се зе  қойды.  Иықтары 

ашық  екен.  Осы лай ша  көзге  ұрып  тұрған  пайғамбарлық 

мөрін    көрдім.  Үшінші  белгі  де  дәл  монахтың  сан  жыл дар 

бұрын  айтқанындай-ды.  Өзіме-өзім  ие  бола  ал май  қатты 

толқып, құшақтап мөрді сүйе бас та дым. Алла Елшісі (с.ғ.с.): 

“Тоқта, тоқта”,–деді. Мен кейін шегіндім. Со дан кейін ба сым-

нан кешкенімді ба ян еттім. Ол қуанып бұл айтқандарымды 

сахабалардың да естуін қалады...” 

Салман  Парсының  әңгі месін  осы  жерден  үзіп,  ұлы  тұлға 

дүниеге келген тарихи мерзімге оралайық.

Милади  571  жыл.  Көкек  айының  20-сы.  Рәби’ул-әууәл 

(ай  календары  бойынша)  айы ның  он  екінші  түні.  Меккенің 

қарапайым отауларының бірі… Дүйсенбінің таңы атуға жақын, 

сәресі уақыты. Осы қарапайым ғана үйде, құтты сәтте жалған-

да  жалғыз  рет  болатын  қайта ланбас  керемет  оқиға  жүзеге 

асты: екі дүниенің сұлтаны – хазіреті Мұхаммед (с.ғ.с)  дүние 

есігін ашты. 

Содан  бастап  бүкіл  әлем  бұған  дейінгі  қайғы-қасіретін 

ұмытып, шаттыққа кенелді. Қараңғылық түндігі сыпыры лып, 

айнала нұрға бөленді. Өйткені әлемге ғаламның рақым нұры 

– пайғамбарымыз келді!

Пайғамбарымыз туған сәтте атасы Әбдімүтәліб Қағбаның 

жанында  құрайыш  ақсақал дарымен  әңгіме-дүкен  құрып 

отырған-ды.  Сүйінішті  хабар  оған  да  жетті.  Оның    қуанышы 

қойнына сыймай, үйіне қалай жеткенін де аңғармады. Торсық 

шеке  немересін  құшағына  ала  салып,  емірене  аймалады. 

Әлден  уақыттан  соң  немересін  ұлы  Әбу  Тәлібке  ұстатып 

тұрып:

–  Осы баланы саған аманат еттім. Ол мәртебесі биік, ерекше 



құрметке бөленетін жан болады,  – деді. 

Шаранаға ат қою сәті келгенде  ол  ойланбастан:

–  Мұхаммед  болсын, – деді. 

Арабтарда жаңа туған сәбиге ата-бабаларының атын қою 

рәсімі ежелден бар-ды. Көпшіліктің:

“Неге  аталарымыздың  бірінің  атын  қоймадың?”  –  деген 

сауалына Әбдімүтәліб “өмірінің ғибратты да баянды болып,  

8


Алла тарапынан да, адамдар тарапынан да мақтауға лайық 

болғанын қалаймын”, – деп жауап берді. 

«Мұхаммед»  деген  есімді  Алла  тағала  алдыңғы  пайғам-

барларға  келтірген  “Тәурат”,  “Інжіл”  се кілді  кітаптарда 

айтылған уәделі сөздерін ақиқатқа шығару мақсатында оларға 

таңдатты. 

Иса  (ғ.с)  “Інжілде”  өзінен  кейін  “Фарақлит”  атты  соңғы 

пайғамбар келетіндігін хабар лаған. Яһуди тіліндегі Фарақ лит 

арабшадағы Мұхам мед, Ахмад деген есімдермен мағыналас. 

Осыны Құран кәрімдегі “Саф” сүресінің 6 аяты растайды. 

“Ей,  Исрайыл  ұрпақтары!  Сендерге  мені  Алла  жіберген, 

өзімнен бұрын келген Тәурат ты растаушы, өзімнен соң “Ах-

мад” атты пайғамбар келетіні туралы қуанышты хабар әкелуші 

пайғамбармын”,  –  деген.

Демек, атасы Әбдімүтәліб тің немересіне Мұхаммед деп ат 

қоюы  жайдан  жай  емес,  Алла  тағала  оның  жүрегіне  салған 

еді.

Шынында  да,  хазреті  Мұ хам мед  (с.ғ.с.)  пайғамбарымыз 



Алланың, барша адамзат баласының, тіпті періштелердің де 

мақтауына ие болған бұл дүниедегі жалғыз адам-ды. Өйткені 

Ол  осынша  мара патқа,  құрметке  лайық  жан  еді.  Мұн шалық 

мадаққа  Ол  (с.ғ.с)  терең  иманы,  Алла  жолындағы  ынта-

ықыласы  мен  әсем  де  көр кем  мінез-құлқы  арқылы  қол  жет-

кізді. Бұл мәселеде оған тең  д есетін ешкім болған емес-ті. 

Ол  (с.ғ.с)  ана  құрсағында  жа тып,  әкесінен,  бес-ал ты 

жасқа  жеткен де  анасы нан  ай рыл ды.  Оны  ата сы  Әб ді мүт ә-

ліб  қамқорлығына  ал ды.  Сегіз  жас қа  то лар-тол ма ста  ата сы 

да көз жұмды. Алла Оны барлық жақынынан айы рып, өзіне 

шексіз  мойынсұнуға,  ертеңгі  күні  күллі  жетім-жесірлер  мен 

ғаріптердің аянышты жағдайын жақсы түсініп, сезінуге дайын-

дап жатқандай-ды.

Иә, Ұлы адамның дәл осы лай қиыншылық күндерді бас-

тан кешіруі  заңды. Қарама ғын дағылармен мейірімді әкедей 

қарым-қатынас  жа сау  үшін,  жетімнің  қандай  екенін  сезінуі 

де  аса  қажет-ті.  Қол  астындағылардың  жағдайын    түсініп, 

оларға  жы лы  шы рай мен  қарап,  қолдан  ке лер  көмегін  аяп 

қалмауы  үшін  жоқшылықты  да  көруі  ләзім-ді.  Сондықтан 

да Пайғамбарымыз дың (с.ғ.с) аты күллі әлемге тарап, араб 

9


әлемі  аузына  қараған  шақта  да  ол  өзінің  осы  бір  қамқор  

мінезінен  айнымай,  жетім  көрсе  жебеп,  жесір  көрсе  демеп 

отырды.

Алла тағала қасиетті Құ ранда бұл жайлы: 



“Алла тағала сені жетім қал ғаныңда қамқорлыққа ал ма ды 

ма?  Қатты  абыр жып  мұңай ғанда,  ту ра  жолға  сал ма ды  ма? 

Кедейлікке  түске ніңде  дәулетке  кенелтпеді  ме?  Ен де ше, 

жетімді қақпа, сұраушы, тіленшіге зекіме. Раббыңның ырыс-

берекесін  тоқтаусыз,  то лас сыз  ай тып  түсіндір”,  –    (“Дұха” 

сүресі, 6-11) дейді.

Алла Елшісі (с.ғ.с) бала күнінде қой да бақты. Есейе келе 

үлкендермен бірге даулы мәселелерге қатысып, шеше білді. 

Өйткені  Ол  (с.ғ.с)  жас  кезінен  елге  сенімді,  аманатқа  берік 

“Әмин” (сенімді) деген атқа ие болған-ды. Барлық адам  дар 

оны  осы лай  қабыл дады.  Ерекше  сенімге  ие  болған  жан 

пайғамбарлық сынды  жауапкершілігі мол істе қалайша өтірік 

айтсын?! 

Иә, Алла Елшісі (с.ғ.с) әділ дігімен қоса мейірімі мол жан 

ретінде  де  пайғамбарлық  уәзипасы  келгенге  дейін-ақ  аты 

шыққан  болатын. 

Өзіне пайғамбарлық  жүк телгенге дейін де Ол пайғам бар 

тәрізді пәк ғұмыр кешті. 

Оның балалық пен жас тық шағының, қы лыштай қайратты 

кездерінің бәрі де пайғамбарлықтың баспалдақ тары бо лды. 

Өмір  сүрген  уақыты  қараңғылық  дәуір  бол са  да  Ол  таза 

қалпын сақтады. 

Оған  пайғамбарлық  қо нып,  міндетін  атқаруға  кел генде 

Мекке басшылары мен құ райыш руының белділері ақиқатты 

көріп  тұрса  да  шындықты  мойындаудан  бас  тартып, 

қыңырлықтарына  басты.  Кезінде  өздері  “Әмин”  деп  атаған 

іштеріндегі ең сенімді Жан,  енді Алладан ха бар алып, өзінің 

пайғамбар  болғандығын  білдіргенде  қолдаудың  орнына 

қасарысып шыға келді. 

Пайғамбарымыз  (с.ғ.с.)  бір  мезгіл  Хира  үңгіріне  барып, 

қараңғы  жандардан  жырақта,  іштей  Жаратушысына 

жалбарына  дұға  ететін.  Табиғат    аясында  отырып,  шексіз 

әлем нің жаратылысы туралы толғанып, тау-тас, ағаштармен 

10


іштей  күбірлесіп,  сырласатын.  Жанына  тыныштық  бермей 

ақиқат  іздеген  жұдырықтай  жүрегі  Жаратушысын  іздеп 

мазасызданатын. 

Иә,  күллі  әлемнің  мақта ны шы  –  хазіреті  Мұхаммедтің 

(с.ғ.с.)  рухы  сырттай  қарағанда  жалғыздыққа  ұмтылғандай 

болғанмен,  шындығында  ол  жүрегінің  түкпіріндегі  бір 

жаратушыға деген құштарлықпен  әлек-ті. 

Оңаша  жалбарынып  отыр ғанда    надандық  жайлаған 

қоғамды  құтқаратын    біреуді  жіберуін  жалбарынып,  тілеген 

де  болар.  Алайда,  бүкіл  әлемді    надандық  пен  тағылықтан 

құтқарушы Өзі  болатындығын Ол (с.ғ.с) білген жоқ. 

Осылайша сырғып, уақыт кемесі  610 - жылға аяқ басқан. 

Сан жылдар артта қалып, пай ғам барымыз Мұхаммед (с.ғ.с.) 

қырық жасқа толды.

Ардақты  тұлға  зайыбы  хазреті  Хадиша  (р.а)  (555-621) 

әзірлеп,  тағам  салған  дорбасын  арқалап,  әдетінше  жылда  

рамазанда    ғибадат  жасай тын  Нұр  тауына  бет  алды.  Бұл 

жер жанға жайлы, қаланың у-шу тірлігінен ада, құлшы лыққа  

оңтайлы мекен еді. Бұл жерде бабасы хазреті Ибраһим  дінінде 

Жаратқанға  жалба рынып  құлшылығын 

жасайтын.  Осылайша  Ол  терең  оймен   

Нұр  тауының  Хира  үңгіріне  де    жетті. 

Жаратылыс  біткен  Оның  қадамына  гүл 

бітсін  деп  тілек  тілеп  тұрғандай,  айнала  

ты ныштыққа  оранған.  Жара тушы  мен 

пендесі  арасындағы  нәзік  байланысты 

бұзбайық  дегендей  тына  қалған.  

Жексенбіден дүй сенбіге ауған, сәресіге 

таман  сұлу  жігіт  бейнесінде  барлық 

пайғамбарларға  Алла ның  аяттарын 

әкелген  Жебі рейіл  (ғ.с)  періште 

көрінді.  Ең  алғаш қы  уахи  осы 

тауда, осы уақытта “Оқы!” деген 

әмірмен келді. 

Жебірейіл (ғ.с) тас түнек 

қараңғылықты  жарып, 

айна ласын 

нұрға 


бөлеген 

қалпында 

11


хазіреті Мұхаммедке (с.ғ.с.)  көрінді. Зор даусымен:

-  “Оқы!”,  –  деп  бұйырды.  Хазіреті  Мұхаммедті  (с.ғ.с.)    үрей 

биледі. Сонан соң бойын жинап:

-  “Мен оқи алмаймын ! 

Оқу  білмеймін!”,  –  деді.  Жебірейіл    хазіреті  Мұхам медті 

(с.ғ.с.) құшағына қатты қысты да, қайтадан:

-  “Оқы!”, – деді.

Екі дүниенің сәруары – хазіреті Мұхаммед  (с.ғ.с.) ал дыңғы 

жауабын тағы да қайталады.

-  Мен оқи алмаймын! 

Жебірейіл Оны (с.ғ.с.) тағы  құшақтап, сосын қоя берді де, 

Алла тарапынан жолданған, Расулына қолма-қол табыстауға 

әкелген, “Алақ” сүресінің алғашқы аяттарын басынан аяғына 

дейін оқып шықты:

“Оқы!

Сені жаратқан Раббыңның атымен!



Ол адамды ұйыған қаннан жаратты.

Оқы,  сенің  Раббың  —  қаламмен  жазуды,  адамға 

білмегендерін  үйрететін  асқан  жомарттылық  иесі”  (Алақ 

сүресі, 1-5 аят).

Толқу мен үрейден арыл ған хазіреті Мұхаммед (с.ғ.с.) ана 

тілінде  түсірілген  аяттарды  сөз  бе  сөз  қайталап  шықты.  Ә 

дегеннен-ақ айтылған аяттарға Алла Расулының тілі төселіп, 

жүрек төрінен орын алды.

Міндетін  орындаған  Же бірейіл    сол  сәтте    көзден  ғайып 

болды. 


Осылайша  Алла  елшісіне  (с.ғ.с.)    пайғамбарлық  қонып, 

әлемді  қараңғылық  тұманынан  құтқару  міндеті  жүктелді. 

Балалық  пен  жастық  шағынан  бері  кіршіксіз  ғұмыр  кешкен 

асыл тұлға қы рықтың қырқасына шыққанда қалай ғана өтірік 

айтып  «пайғам бармын»  деп  жар  салсын?!  Оның  бойына 

біткен асыл қасиеттерін тіпті дұш паны да мойындап бас имеп 

пе еді?!  

Әлі мұсылман бол а қоймаған, дұшпаны болған Әбу Суфиян 

(567-652) Хазіреті Мұхаммедтің (с.ғ.с) туралығын кезінде бы-

лай мойындағаны белгілі.

Алла Елшісі (с.ғ.с) көрші ел пат ша ла ры на хат жіберген-ді. 

Солардың бірі Рим им пе ра то  ры Герак л ге арналған-ды. Герак л 

12


хатты  ба сы нан  аяғына  дейін  оқып 

шығып, Шам аймағында жүрген Әбу Су-

фи ян ды шақыртып ал ды. Екеуінің ара-

сын да мы нан дай сұхбат болды:

−  Оған ең көп қосылып жатқан кімдер, 

бай лар ма, ке дей лер ме?

−  Ке дей лер.

−  Оған  иман  еткендердің  ішінен  бас 

тартқандар бол ды ма?

−  Қазірге дейін бо ла қойған жоқ.

−  Мұсылмандардың сан да ры ар тып жа-

тыр ма, әлде кеміп жатыр ма?

−  Күн сайын ар ту да.

−  Өмірінде  Оның  жалған  сөйлегенін 

естіп, көріп пе едіңдер?

−  Жоқ,  жалған  сөйлегенін  ешқашан 

естімедік.  

Хаттың  ғажайып  әсерімен  қоса  сол 

кездегі  мұсылман дардың  қас  дұшпаны 

Әбу  Суфиянның  жоғарыдай  жау ап та-

ры н  естіген  Геракл  салмақты  қалпын 

сақтап:


–  Осы уақытқа дейін адамдарға жалған 

сөйлеуден  бойын  аулақ  ұстаған 

жанның  енді    Хақ  тағалаға  жалған 

сөйлеуі  мүмкін емес, – деді.

T

13


А

дам зат  пай ғам бар-

лар ға  қа рап,  ба ғыт 

тү зеп,  бағ дар  ала-

ды.  Олар  –  адамға  әр бір  іс те 

қай та лан бас үл гі, із гі лік  жолын-

дағы  қол жет пес биік шың, адас-

қан ға жол сіл тей тін жа рық жұл-

дыз.  Хазреті  Мұхаммед  (с.ғ.с) 

пайғамбарымыздың  өнегелі 

өмір жолы қанша ғасыр өтсе де 

ескірмей,  керісінше,  ғасырдан 

ғасырға  жалғасып,  ғалымдар 

мен  түрлі  сала  маман дарын 

таң қалдырып, адамзат көгінде 

жарқыраған  жұлдыз  болып 

тура  жол  көрсетуде.  Бү гінде 

соңынан екі миллиардқа жуық 

мұсылман  еріп,  күн  сайын 

мыңдаған  жандар  Оның  осы 

асыл қасиеттеріне тәнті болып, 

тілімен,  жүрегімен  “Лә  илә һә 

ил ла  Алла,  Му хам мә дурра су-

лул ла”  яғни  “Алладан  басқа 

Тәңір  жоқ,  Мұ хам мед  Оның 

Ел ші сі”  кәлимәсі н  қайталап, 

ислам 

дінінің 


қайнарына 

қанығуда. 

Кез кел ген жан ның бет-әл пе-

ті – та ни ала тын адам үшін иесі 

жай лы мағлұ мат бе ре тін кі тап 

тә різ ді.  Пай ғам ба ры мыз дың 

(с.ғ.с.) нұр лы жү зін де тек ту ра-

лық  кө рі не тін.  Мұ ны  бай қа ған 

яһу ди ғалымда ры нан Аб дул ла 

ибн Сә лам Пай ғам ба ры мыз ды 

(с.ғ.с)  бір  көр ген нен:  “Мы на 

жүз де еш жал ған дық жоқ” деп 

де реу иман ет се, Аб дул ла ибн 

Өнегеге 


толы 

ғұмыр


14

Рәууаһа:  “Егер  Оның  (с.ғ.с.)  пайғамбарлығын  қуат тай тын 

ай қын  мұғ жи за лар  бол ма ған  жағ дай да  да  Оның  нұр лы  жү зі 

– көр ген адам ның иман етуіне жет кі лік ті еді”, –  дей тін.

Ардақты  пайғамбарымыз  (с.ғ.с.)  жаратылысы  мен  мінезі 

жөнінен адамдардың ең кәмілі еді. Ол орта бойлы, екі алақаны 

мен  екі  жауырынының  (екі  иығының)  арасы  кең,  толық  та, 

арық та емес, орташа денелі еді. Көздері қара, кірпіктері ұзын 

болатын. Бұрылса, бүкіл денесімен бұрылатын. Саусақ тары 

да  салалы  еді.  Екі  алақаны  етті,  сүйегі  ірі,  кеуделі,  күшті, 

қайратты  еді.  Терісі  жі бектен  де  жұмсақ-ты.  Қастары  иілген 

жаңа туған айдай, қалың, бір-біріне қосыл май тын. Екі қасының 

ортасында бір тамыры болатын, ренжі генде қозғалып тұрар 

еді.  Қыр  мұ рын ды,  сақалы  қалың,  дөңгелек  жүзді,  қызыл 

шырайлы,  жүзінен  нұр  тамып  тұратын.  Екі  жауырынының 

ортасында  пайғамбарлық  мөрі  бар  еді.  Маржандай  тізілген 

мүбарак тістері, аппақ болып жарқырап, сөйлегенде алдыңғы 

тістерінен  нұр  шашырап  тұра тын.  Денесі  тап-таза  хош  иісті 

еді. Терлегенде де одан әдемі иіс шығатын. Біреуге қол беріп 

амандасса,  ол  кісі  күні  бойы  сол  иіске  бөленіп,  көңілі  хош 

жүретін. Мүбарак қолымен бір сәбидің басын сипаса, ол өзге 

сәбилерден хош иісімен ерекшеленіп шыға келетін. 

Пайғамбарымыз өте сезім тал, алыстағыны еститін,  адам-

ның көзі жетпейтін жердегіні көретін. Қимылы орташа болатын. 

Жүргенде жеңіл адымдап, тез-тез жүре тін, сырттан қарағанда 

жай жүріп бара жатқандай көрінетін. Бірақ жанындағылар тез 

жүрсе  де  ілесе  алмай  қалып  қоятын.  Бос  сөз  сөйлемейтін, 

әрбір  сөзі  хикмет,  насихат  еді.  Жылы  жүзді,  майда  тілді  бо-

латын.  Ешкімге  жаман  сөй лемейтін,  ешкімге  жамандық 

жасамайтын,  ешкімнің  сөзін  бөлмейтін.  Жұмсақ  мінезді, 

әрі  кішіпейіл,  айбатты  әрі  байсалды  еді.  Қатты  күлмей,  тек 

жымиятын. Қарағанда көз қырымен қарайтын. Сахабалар ды 

алдына жіберіп, өзі соңында жүретін. Кімге болса да бірінші 

болып сәлем беретін. 

Туған-туыстарын  құрмет  тұтатын,  үй-іші,  сахабаларымен 

жақсы  қарым-қатынаста  болатын.  Қызметшілерін  жақсы 

көретін, өзі не ішсе, не кисе, қызметкерлеріне де соны ішкізіп, 

соны кидіретін. 

Қолы ашық, мейірімді, мәрт мінезді еді. Уәдесіне берік-ті. 

15


Қорыта  айтқанда,  жаратылысы  да,  мінезі  де  әдемі,  көркем 

жібектей еді, адамдардың ең кәмілі, теңдесі жоқ еді. 

Құран  кәрімде  “Біз  сені  бүкіл  әлемге  рақым  етіп  қана 

жібердік”  (“Әнбия”  сүресі,  107-аят)  делінсе,  Алла  Елшісі 

мұны бүкіл ғұмырымен тамаша жүзеге асыра білді. Екі жиһан 

сұлтанының рақымды лығы – тек адамзатты ғана емес, барлық 

болмысты қам тыған және әлі де қамтып келе жатқан, бұдан 

кейін де қамти берер терең сүйіспеншілік.

Хазіреті  Пайғамбарымызды  (с.ғ.с.)  еске  алғанда,  көз 

алды мызға  тек  қана  мейірім,  сүйіспеншілік  келеді.  Ол  бүкіл 

адамзатқа мейірімділік пен рақым алып келді. Достары түгілі, 

дұшпандары да одан тек қана жақсылық пен ізгілік көрді. 

  Мекке  кезеңінде,  мысалы,  ең  алғашқы  мұсылмандарға 

мүш ріктердің көрсетпеген қорлығы жоқ.  Аптап ыстықта күнге 

қақтап діннен бас тартуға мәжбүрледі. Оларды туыстарынан 

айырып, көрсе болды тас лақтырып, ұрып-со ғып, қорлықтан 

көз  аштырмады.  Мұсылмандардың  саны  өсуінен  қауіптеніп,  

мұсылман дармен сауда жасауға тыйым салды. Оларды тұрған 

мекендерінен қуып шығып, шөл далаға қамады. Туыстарынан 

да бездіреді. Қаншама  мұсылмандар аштықтан тіл тартпай 

кетті. Мұндай азапқа алғашқы мұсылмандардың тек «Аллаһ 

жалғыз» деген қасиетті сөзді жеткіземін деп душар болуында 

адамзат баласына сабақ болар үлкен ақиқат жатыр.

“Хұдайбия”  сияқты  шарт тары  ауыр  келіссөзге  қол  қоюға 

мәжбүрледі. Хазреті Пайғам барымыз (с.ғ.с) Меккені азат ет-

кенде  өзіне жасалған бұндай бар лық қастандық, дұшпандық 

атау лыны  кешіре  білді.  Енді  өш  алар,  жазалар  деп  іштей 

қорқып тұрған жұртқа:  “барыңдар, бү гін барлығың азатсыңдар, 

ешкім де жауапқа тартылмай ды!” деді. 

Ухуд соғысынан да осының ең озық мы сал да рын та ба ала-

мыз. Ол жерде Алла Елшісінің (с.ғ.с) жа нын дай жақсы көретін 

туысы хазіреті Хам за шейіт бо л ды. Қаза тауып қана қоймай, 

денесі сойылып әбден қорланды. Әпкесінің ұлы Абдулла ибн 

Жаһш та етше туралды. Өзінің ба сы жа ры лып, тістері сы нып, 

тәні  қанға  бөкті.  Ызалы  дұшпандары  бар  күш-жігерлерімен 

соғысты.  Өзін    өлтіруге  тырысқан  сәтте  хазреті  Мұхаммед 

(с.ғ.с)  пайғамбары мыз  өзінің  қасиетті  қаны  жер ге  там са, 

олар ды Алланың жер мен-жексен ететінінен қорқып:  “Аллам, 

16


елімді кешір, өйткені олар (мені) білмейді!” – де п жалбарына 

дұшпандарына кешірім тіледі. 

Не ткен  көл-көсір  мейірім ділік  десеңізші!  Өзін  өлтіруге 

тырысқандарға лағынет айту  ор ны на, керісінше, Аллаға дұға 

етіп, кешірім тілеп жалбарынуда.

Шындап  келгенде,  олар  Ис лам  жаңа  уағыздала  бастаған 

кезде  Пайғамбарымызды  (с.ғ.с)  мазақ  етіп,  бетіне  түкіріп, 

намаз  оқып  тұрғанда  басына  түйенің  ішек-қарнын  ақтарып, 

кішкент ай балаларды айтақтап, тас боратып, әлемге мейірім 

әкелген Пайғамбардың (с.ғ.с) басын жарып, ең жақын достарын 

өлтіргендер  еді.  Осылайша  өзіне  қиянат  жасағандарға  Ол:  

“Аллам, бұлар менің пайғам  бар екенімді білмейді ғой. Білсе 

бұған бармас еді. Оларды кешіре гөр!” деп  ке шірім тіледі.  Ол 

(с.ғ.с)  осын дай мейірімді де кешірімшіл  жан еді. Меккені азат 

еткеннен кейін  өздеріне азап шектірген қауымды жазалау да 

қолда рында еді. Алайда, Алла Елшісі (с.ғ.с) кеңпейілділігімен 

пайғамбар екендігін тағы бір рет дәлелдеді.

Пайғамбарымыздың  (с.ғ.с.):  “Мен  лағынеттеуші  емес, 

рақым  етуші  етіп  жіберілдім”–деуі  Рақым  Пайғамбарының  

жүрекжарды  сөздері  еді.  Ол  халыққа  қайғы  мен  қасірет 

арқалатып я болмаса қарғыс айтып лағынеттеуші емес, барша 

жұртқа Алладан рақым тілеу үшін жіберілді.

Алла  Елшісінің  (с.ғ.с)  ба лаларға  деген  мейірімі    де  ерек-

ше еді десек қателеспейміз. Кей де Ол (с.ғ.с) балалармен ба-

ла  да  болып  кететін.  Немерелерін  иығына  мінгізіп,  оларды 

ойнатып, қатты еркелететін. Немерелері Хасан мен Хұсейнді 

Пайғамбардың (с.ғ.с) құшағына алып, аймалағанын көргенде 

Ақра  ибн  Хабис:  “Ойпырым-ай,  менің  он  балам  бар,  осы 

уақытқа дейін ешқай сысының маңдайынан иіскеп, бастарынан 

сипап  көрмеп пін”,–  дегенде  Алла  Елшісі  (с.ғ.с):  “Мейірім 

көрсетпегенге (Алладан) мейірім жоқ”,– деп  жауап береді.

Мейірім  Пайғамбары  (с.ғ.с)  тіпті  жан-жануарларға  да   

мейіріммен  қарады.  Анасынан  айрылып  шырылдаған  құс 

балапанының дауысын естісе, жүрегі  езіліп,  құс балапаны-

мен қауышқанша көңілі жай таппайтын.  

Бір жорықтан қайтып ке ле жатқан кез. Тынығу үшін  тоқтаған 

кезде  сахабалар дың  бірі  құс  ұясын  көріп,  одан  ба ла па нын 

алып қызықтай бастай ды. Осы кез де ана құс келіп, ба ла пан-

17


да рын кісі қолынан көрісімен, қанаттарын сабалап, ай на лып 

ұша бас тай ды. Осыны көрген Алла Елшісі (с.ғ.с) ашуланып, 

ба ла пан да рды  тез ұясына қоюды әмір етеді. 

Пай ғам ба ры мыз дың бой ын да ғы адамилық қа сиет тер мүл-

дем ерекше еді. Кез кел ген кісінің бір-бі рі не қа ра ма-қай шы екі 

көр кем қа сиет ті ара лас ты рып, ша тас тыр ма стан те пе-тең ді гін 

сақ тап алып жү руі өте қиын. Мы са лы, біреу жо март, бі рақ ол 

жо ма рт ты ғын ысырап дә ре же сі не дейін апа руы мүм кін, неме-

се қо лын да ғы сын үнем дей мін деп жү ріп са раң дық қа бой ал ды-

руы да ықти мал. Ба тыр, қа һар ман, бі рақ  ер жү рек тік қа сиеті 

өз ар на сы нан шы ғып, ал ды-артын аң да май тын, жақ сы-жа ман 

деп тал ға май тын соқыр лық дәрежесін де қа ты гез дік ке ұла суы 

ға жап емес. 

Пай ғам ба ры мыз жақ сы қа сиет ті  қа ра ма-қай шы қа сиет пен 

араластырмаған.  Өз  ар на сы нан  тасытпаған.  Алла  Ел ші сі 

(с.ғ.с)  ер жүрек,  батыр  жә не  мұ ны сы мен  қо са  құ мы рс қа ны 

бай қа май  ба сып  кет се,  жү ре гі  елжі реп,  қоя  беретіндей  аса 

мейі рім ді,  ра қым ды,  кі ші пейіл  еді.  Өте  мейі рім ді  бо ла мын 

деп еш қа шан қор қақ тық пен қор ла ну ға бас име ген. Алла Ел-

ші сі (с.ғ.с) өте сал мақ ты, байсалдылы ғы мен қо са жанын да-

ғы адам дар ға шат тық сый лай алатын, күл кі сі кү міс шаш қан 

жар қын жүз ді еді. Қыс қа сы, әр қасиетті өз мөлшерінде ұстай 

білген.  Яғ ни,  та ра зы ның  екі  ба сын  тең  ұс тап,  те пе-тең дік ті 

сақта ған. 

Оның  бүкіл  ғұмыры,  мінез-құлқы  мен  жүріс-тұрысы  –  тек 

пайғамбарда ғана кездесетін ерекшеліктер. Алла та ға ла Құ-

ран да:  “Сен  ке ре мет  мі нез-құлық қа  ие сің”  (Қалам  сүресі,  4 

аят)  –  дегенде,  Алла  Ел ші сі нің  бой ын да ғы  осы  қа сиет тер ді 

нұс қай ды. Оның (с.ғ.с.) бұн дай  қасиеттері адамзатты әлі де 

тәнті етуде. 

Абай ата мыз ха лық ты Пай ғам ба ры мыз дан (с.ғ.с.) үлгі алу-

ға бы лай деп үн дей ді:

Алла мін сіз, әуел ден пай ғам бар хақ,

Мү’мин бол саң үй ре ніп сен де ұқ сап бақ...”

Иә, он төрт ға сыр бұ рын ғұ мыр кеш кен Алла Ра су лы ның 

(с.ғ.с) көр кем де  әсем мі нез-құл қы әр бір  мұ сыл ман  бала сы-

ның аң са ры на ай нал ды. Се бе бі, Он да ғы бұл асыл қа сиет тер 

– адам зат ты адам дық тың ас қар шы ңы на шығарар, өз гер мес 

18


ере же-қа ғи да, бар лық жақсылық атау лы ға ба ғыт көр се тер те-

мірқа зық іс пет ті.

Жаратылыстардың абзалы болған адам баласына тән  жо-

марттық, әділдік, шынайылық, шыншылдық, сенімділік, мейі-

рімділік,  тақуалық,  сабырлы лық  сынды  қасиеттердің  ең  биік 

шыңында қашанда Алла Елшісі (с.ғ.с)  тұрды. 

  Алла  Елшісінің  (с.ғ.с)  бойына  сіңген  тағы  бір  қасиет  – 

жомарттығы еді.  

Абдулла  ибн  Аббас  Пай ғамбарымыздың  (с.ғ.с)  жомарт-

тығы  жайлы  “Алланың  елшісі  адамдар  ішіндегі  ең  жомарты 

еді. Ораза айында Жебірейілмен бірге болған кезде қолында 

ба рын  тегіс  тарататын.  Жебірейіл  әр  түні  келіп  Оған  Құран 

үй ре тетін. Жел айдап келген ай мақ қа бұлт келіп, бұлт келген 

аймаққа жаңбыр жауып берекетке бөленсе, Жебірейіл періште 

Пайғамбарымызды  сол  жүрген  жерін  берекетке  кенелтетін 

бұлттан да асырып “Алланың елшісі берекет әкелуші желден 

де жомарт” дейтін. 

  Рахым  Пайғамбары  (с.ғ.с)  көркем  мінезімен  ерекшелен-

гені сияқты жомарттығымен де ерекше еді. Бұл Оның пайғам-

барлыққа ғана тән қасиеті болатын. 

Алла  Елшісі  (с.ғ.с)  өзі  де  өнегелі  өмірінде  жомарттықтың 

керемет үлгісін көрсетуімен қатар мәрттікке байланысты:  “Жо-

март – Аллаға, жәннатқа және халыққа жақын, жәһән намнан 

алыс.  Сараң  –  Алладан,  жәннаттан  және  ел-жұрттан  алыс, 

жәһәннамға жақын” де ген. Ол осы айтқан сөзінің үл гісі бола 

білді, әйтпесе пайғам бар бола ма?!  

Әрине,  ол  қаласа,  әлемнің  ең  бай  ада мына  айналар  да 

еді. Негізінде, хазреті Мұхаммед (с.ғ.с) пайғамбарлығын жа-

рия ет кен алғашқы күндерінде құрайыш тай па сы дағуасынан 

бас тартқызу үшін Оған осын дай ұсыныс жасады да. Кейін нен 

де барлық мұсылман дардың Алла жо лын да беретін дүниесі 

үнемі өз қолында жүрді. Пат ша лар дан кел ген сыйлықтардың 

да есебі жоқ еді. Бірақ Ол (с.ғ.с) бұларды мақсат етпеді. 

Пайғамбарымыз  соғыстан  түскен  олжаның  бес те  біріне 

Алланың бұйрығымен ие бо ла тын. Яғни, мүлкінің бес тен бірі 

Алла Елшісінің (с.ғ.с) же ке өзіне берілген-ді. Оны қалағанынша 

жұмсай ала тын. Алай да хазіреті Омар (р.а) (585-644) бір күні 

Пайғамбарымыздың  үйіне  келген  кезде,  Оның  тым  жұпыны 

19


хал-жағдайын  көріп,  жы лап  жіберді.  Хақ  Пайғамбар  не ге 

жылағанын сұрағанда, ол:

– Пайғамбарым! Әлемнің патшалары қазына мен бай лыққа 

кенеліп шалқып жүрген де, сенің төсенер көрпешең де жоқ. Бар 

болғаны ши ғана. Ол да тәніңе ба тып, іздері қалып қойыпты. 

Әлем Сен үшін жара тылған емес пе еді?! – деді.

Алла Елшісі (с.ғ.с) сон да: “Омар, мы на дүние олардың, ал 

ақы рет біздікі бо луын қаламай тын ба едің!? – деп жау ап ай-

та ды.

Алла  Елшісінің  (с.ғ.с)  тағы  бір  асыл  қасиеттерінің  бірі  – 



сенімді (Әмин) әрі турашыл дығы болатын. 

Ол  (с.ғ.с)  бұл  сипатқа  пай ғамбарлық  қонғанға    дейін  де 

ие  болатын.  Тіпті  қырық  жасқа  келіп,  пайғамбарлық  міндет 

жүктелгенге дейін ел ішінде ең сенімді тұлға ретінде танылған-

ды. 

Мекке  халқының  кез  келген  біреуі  сапарға  шығар  болса, 



қолындағы  ең  құнды  заттарын  еш  күмәнданбастан  Пайғам-

барымызға  (с.ғ.с)  аманаттай тын.  Пайғамбарымыз  (с.ғ.с) 

аманатқа қиянат жасамаған. Өйткені оның дінінде аманатқа 

қиянат ету, уәдеде тұрмау және жалған сөйлеу – екіжүзділіктің 

белгісі  саналатын.  Тіпті,  Пай ғамба рымыз  (с.ғ.с)  Меккеден 

Мә динаға  көшуге  мәжбүр  болған  кезде  де  Мекке  хал қының 

қолындағы  аманатын  иелеріне  тапсыру  үшін  хазіреті  Әліні 

орнына қалдырған. 

Осы лай ша  Ол  (с.ғ.с.)  өзі не  қар сы  шы ғып,  тіп ті  өл ті ру ді 

жоспар лап, елінен, же рі нен ке ту ге мәж бүр ет кен пен де лер дің 

де аманат та ры на қия нат етпеді. 

Ол осындай сенімділігі тұрғысынан да керемет үлгі-өнеге 

қалдырған  ізгілікті  жан  еді.  Ғасырдан  ғасырға,  ұрпақ тан 

ұрпаққа  таусылмас  жырға  айналған  Алла  Елшісінің  (с.ғ.с)  

тағы  бір  үлгілі  қасиеті  –  кішіпейілдігі  мен  кісілік  келбеті 

еді.  Бос  сөзден  бойын  аулақ  ұстаған  Мейірім  Пайғамбары 

(с.ғ.с)  пайдасыз  нәрселерді  сөз  қылғаннан  гөрі  үндемдеудің 

абзалырақ  екендігін  жөн  санайтын.  Сөйлегенде  сөзін 

байыппен  терең  толғанып  айтатын  кісі    екендігі  анық  та 

айқын аңғарылатын. Сахабалар Оның аузынан шыққан әрбір 

сөзді қалт жібермей жаттап алуға тырысатын.  Маңызды нәр-

селер жайлы айтқанда Алла Елшісі (с.ғ.с) ол сөзді үш мәрте 

20


қай талап  тыңдағанның,  көңіл  құтысына  құя  түсе тін.  Бос  сөз 

сөйлеместен  былай  қойғанда,  Екі  әлем  сардарының  қатты 

дауыс шығарып күлгенін де ешкім көрмеген. Ол (с.ғ.с) тек езу 

тартып, сондай бір жылы шыраймен жымиып қана күлетін. 

Ол  жайлы  Абдулла  ибн  Харис:  “Үнемі  күлімсіреуде  Одан 

өткен ешкімді көрмедім”, дейді. Біреудің айыбын бетіне басып, 

кемшілігін  жұрт  алдында  әшкерелегенін  де  ешкім  көрмеген, 

бұл Оның (с.ғ.с) табиғатында жоқ нәрсе болатын. 

Алла Елшісінің (с.ғ.с) кішіпейілдік келбетінің бір мысалын 

мына оқиғадан көруімізге болады. Кішіпейіл ділігі сол, көбінесе 

ме шітке кел ген дер, Пайғамбар дың кім екенін біле ал май тын, 

тек сахабалардың қимылдары нан яки Ол сөйлей бастағанда 

ғана ба рып, Алла Ра су лы (с.ғ.с) екенін айы ра ала тын. Хиж-

рат за ма нын да хақ Пайғамбарды (с.ғ.с) көрмеген мәдиналық-

тардың  көбісі  сол  күні  Әбу  Бәкірдің  (568-634)  қолын  сүюге 

ұмтылған  еді.  Бірақ  ол  қолына  желпуіш  алып  Пайғамбары-

мызға қарай жел пи бастағанда ба рып, Алла Расулының (с.ғ.с) 

кім екенін аңғарған-ды. Өйт кені Алла Ра сулы (с.ғ.с) өзін Әбу 

Бәкірден ерекшелейтін еш қандай бір қылық көрсет пеген. 

Оның қарапайымдылығын  төмендегі хадистен де аңғаруға 

болады. 

Хазіреті Ай ша (613-678) ана мыз дан риуа ят етілген хадисте 

былай делінеді: 

“Алла Елшісі өз үйінде жүргенде де қарапайымдылығынан 

аумайтын.  Өз  киімін  өзі  жуып,  аяқ  киімдерін  жөн дейтін.  Үй 

істерінде әйелдеріне көмектесетін”. 

Бұл  кез  әлемнің  төрт  та ра пы на  пайғамбарымыздың  аты 

жайы лып, Ислам діні жайын да әңгіме дүркіреп тұрған тұс. Ол 

уақытын өте орны мен пай да ла на тын. Сондық тан да маңызды 

істер  ара сын да  үй  іші  шаруаларына  да  уақыт  та ба тын.  Хақ 

Пайғамбар (с.ғ.с) әрбір та ма ша сипатының шыңында отыруға 

лайық еді. Және со лай бол ды да.

Кезінде  махзумилер  руы ның  бір  әйелі  ұрлық  жасайды. 

Құрайыштар  текті  әулеттен  шыққан  бұл  әйелді  жауапқа 

тартпауды  ойластыра  бастайды.  Пайғамбарымыз  Усама 

ибн Зәйдті ерекше жақсы көретінін білгендіктен, араға соны 

салды.  Ол  әйелді  жазаламауды  өтініп,  Пайғамбарымызға 

келеді. Пайғамбарымыз (с.ғ.с) сонда Усамаға: 

21


– Осындай алалаушылығы себепті Исраил ұлдары жазаға 

душар болды. Олар кедейлерге ең ауыр жаза беріп, беделді 

және бай адамдарын жауапқа тартпайтын, – деді. 

Пайғамбарымыз  әділ  үкім  берерде  ақсүйек,    шаруа  я 

болмаса  мұсылман,  кәпір  деп  ешкімді  бөле-жармай,  тең 

қарайтын. 

Ол өте қарапайым еді. Бір күні сахабасы Абдулла ибн Юср 

Алла  Елшісінің  (с.ғ.с)  үйіне  барады.  Баруын  барған мен  әз 

Пайғамбардан  қатты  жүрексі ніп,  жанарын  тайдыра  береді. 

Оның    қорқып,  аяқ-қолы  діріл дегенін  көргенде  әлемнің  ар-

дақтысы: “Бауырым, қалтырама! Мен патша емес, құрайыштың 

қатқан нан жеген әйелінің ғана баласымын ғой”, деген.

Алла Ел ші сі мұ сыл ман дар  ара сын да ең қа дір лі адам бо ла 

тұ ра қиыншылық тар ор та сын да жүр ді. Үш күн бойы нәр тат-

пастан аш жүр ген күн де рі жиі кез де се тін.  Ол (с.ғ.с)  сон дай-ақ 

өте биязы жан-ды. Өзіне тас лақтырып, ауыр азаптарға душар 

еткен  дұшпандарына  да  мейірімді  бола  білген,  ұстамды 

да  ұлағаты  мол    ұстаз-ды.  Үм беттеріне  айтқан  өсиеттерін 

жүзеге асыруда көшбасшы бол ды. Ораза ұстауға әмір берсе, 

алдымен өзі ораза ұстап, бас қаларға үлгі бола  білді. Намаз 

оқы  десе  алдымен  өзі  түнімен      аяқтары  талғанша  намаз 

оқып, үмбеттеріне ұзақ дұға ететін. Зекет беруге әмір еткенде 

де мал-мүлкін Алла жолынан еш аямады. 

Жомарттық  пен  әділдік  айнасы  бола  білген  Адамзаттың 

асқар тұлғасынан өнеге алған жолдастары Ол (с.ғ.с) дүниеден 

өткеннен  кейін  де  әрбір  істе рінде  Оны  басшылыққа  алып, 

хүкім беруде де Оны (с.ғ.с) үл гі қыла білді. Алла Елшісі өзі не 

тіл  тигізіп,  дөрекі  сөйлеген дерге  жаза  орнына  кешірім  етіп, 

олардың  жүрек теріне  ислам  шуағын  сыйлады.  Айтқан  әрбір 

сөздері жүректерге қамбадай төгіліп, істеген амалдары ақиқат 

жаршысы екендігін баршаға паш етіп, оған деген махаббатты 

көңіл дерге құя берді.

Пай ғам ба ры мыз  –  та ма ша  тәр биеші  де  еді.  Оның  (с.ғ.с.) 

теңдес сіз  тәрбиеші лі гі нің  ал дын да  бү кіл  әлем  бас  иеді.  

Пайғамбарымыз Араб түбегі қа раң ғы қо ғам ын бар-жо ғы жиыр-

ма  үш  жыл  ішін де  тәр бие леп,  же тіл ді ріп  әлем ге  үл гі  бо лар 

қо ғам ға айналдыр ды. Әбу Бә кір, Омар, Ос ман (575-656), Әлі 

(600-661) секілді жұл дыз дай жа рық та биік сан сыз тұл ға лар ды 




жетілдіріп, ғалам ға кә міл адам ның үл гі сін көр сет ті. Тай па-тай-

па ға жік те ліп, бір-бі рі мен қы рық пы шақ бо лып қыр қы сып, біт-

пей тін қан дауынан көз ашпайтын бұл қо ғам да сөйтіп на ғыз 

бауыр лық пен ағай ын дық тың бей біт туы жел бі ре ді. 

Қо ғам ының    қа ны на  сің ген  адам гер ші лік ке  жат  әдет-

ғұрыптардың  тамы ры на бал та шауып, жоқ ет ті. Пай ғам ба ры-

мыз (с.ғ.с.) осын дай тәр биеші, осын дай ұс таз еді. Ол  (с.ғ.с.) 

адам дар ға еш бір іс ті қинап-мәжбүрлеп істетпеген. Айна ла сы-

на жи нал ған нұр жүз ді са ха ба лар Оның аузы нан шыққан әр бір 

сөз ді жан-жүректерімен қа был дап, жү зе ге асы ру үшін, ке рек 

бол са, жан да рын да пи да ету ге дай ын тұ ра тын. Оның ұс таз-

ды ғы на тән ті болған Муғауия ибн Ха кам ат ты са ха ба: “Одан 

ас қан ке ре мет мұ ға лім ді бұрын-соң ды көр ме дім. Ол ме ні зе кіп 

ұрыс па ды жә не қол жұм сап ұрма ды”, – дей ді. 

Пай ғам ба ры мыз (с.ғ.с) ке ре мет пси хо лог еді. Ол адам дар-

дың қо ғам да ғы дә ре же сі не, ақыл дең гейі мен тү сі ні гі не жә не 

мі нез-құлық та ры  мен  құбылмалы  кө ңіл-күй ле рі не  қа рай  сөз 

таң дап, уа қыт бел гі лей тін. Мі не, сондық тан Ол кей де бір ға на 

сө зі мен за ма ны ның заң ғар тұл ға ла ры ның жүрегі не жол тауып, 

кө ңі лі не Ис лам ға де ген сүйіс пен ші лік отын маз да та тын. Бар-

лық са ха ба ға жүре гі нен же ке орын бе ріп, ерек ше на зар ау дар-

ған дық тан, әр қай сы сы өзін “Пайғамбар дың ең жақ сы кө ре тін 

ада мы шы ғар мын” де ген ой да қала тын.

Пайғамбарымыздың  әрбір  қимылы,  әрбір  сөзі,  өмірінің 

әрбір сәті барша адамзат үшін үлгі өнеге екені сөзсіз. Әрине, 

Мұхаммед (с.ғ.с) секілді әз пайғамбардың  ерекше ғиб ратты 

қасиеттерін сипаттап шығу,  мінез-құлқы жайлы айтып тауысу 

мүмкін емес, сол себепті  сөзімізді осы жерде нүктелейміз.

T





  1   2


©emirb.org 2017
әкімшілігінің қараңыз

войти | регистрация
    Басты бет


загрузить материал